تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 114

آیا ممکن است چاقوی تیز را در اختیار بچه قرار دهیم تا خود با تجربه آن را بشناسد؟

آیا ممکن است اجازه دهیم بچه ای به سیم برق دست بزند تا خودش برق گرفتگی را امتحان کند؟

آیا ممکن است بگذاریم فرزندمان بر لبه ی دیواری بلند و باریک راه برود و سقوط و مرگ را تجربه کند؟

آیا اجازه می دهیم بچه ای ده ها قرص مسکن را بخورد و خودکشی را آزمایش کند. مَن جَرَّبَ المِجَرَّب حَلَّت بِهِ النَّدامَه.(1)

چنین تجربه هایی با پشیمانی و گاهی با بیستی آدمی هم راه است. بنابراین، آیا صحیح است اجازه دهیم جوانان دوستی با جنس مخالف را آزمایش کنند و هنگامی که به هزاران مصیبت و فساد و آلودگی مبتلا شدند، از این راه برگردند؟(2)

با این تفاصیل باید پذیرفت که همه ی خطاها مانند «دو جرعه آب وردن در هنگام یادگیری شنا» نیست. برخی خطاها، گناه هستند و ارتکاب گناه عقلاً و شرعاً جایز نیست. نظام ارزش مدار تربیت آرمانی حتی اجازه ی «یک بار» مرتکب شدن این خطاها را نمی دهد.

نکته ی سوم: همان طور که در مورد سم مهلک و اعتیاد چنین محکم و استوار می ایستیم و متربّی را صیانت می کنیم باید در قبال گناه هم چنین نگرشی داشته باشیم. مؤمنان بالیده در مکتب تربیت علوی، گناه را مهلک تر از سم می دانند و اعتیاد به آن را خطرآفرین تر از مواد مخدر می شناسند. تنها تفاوت این جاست که اثر سم و مواد مخدر محسوس است امّا فهم اثر سوء گناه دلی بیدار و قلبی خاشع می خواهد. درست است که گناهان غالباً در دنیا آزمون پذیر نیستند امّا اثر وحشتناک اخروی آن را متن کتاب و سنت برای ما روشن نموده است. پس حدّاقل باید به اندازه ی مواد مخدر از گناه ترسید.

1- هر که امر تجربه شده را دو بار بیازماید، پشیمان می شود.

2- توصیه های استاد /200 و 201.