تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 116

جامعه حضور داشته باشد و.... همین امر سبب می شود اعتماد به نفس خود را از دست بدهد و به شخصیتی منفعل تبدیل شود.»

در پاسخ به اشکال فوق باید دو نکته را مد نظر قرار داد:

نکته ی اوّل: می پذیریم که «گوشه گیری» یکی از عوارض صیانت است امّا اوّلاً این عزلت از جامعه امری ناپسند و قبیح نیست. مؤمن وقتی می بیند نمی تواند تأثیرات سوء جامعه را مدیریت کند به نوعی در لاک عزملت خود فرو می رود. او قصد کرده رضای خدا را به دست آورد به همین خاطر سعی می کند از معرض آفات بندگی حق به دور بماند. به همین خاطر به نوعی گوشه نشینی رضا می دهد چون می داند که حرکت از حاشیه به سوی متن، او را به شدت در معرض خطرات قرار می دهد.

انزوای مؤمن کی رخ می دهد؟ وقتی او می بیند که مسیر و هدف عموم از راه و غایت وی جداست. در چنین شرایطی او حکم کسی را دارد که به سوی شرق در حرکت است و دیگران مسیر غرب را انتخاب کرده اند. روشن است که انتخاب مسیرهای متناقض، انزوا را طبیعی می کند و این دو گروه رهروان به هم پشت می کنند. بله ممکن است که رهروی شرق بکوشد تغییری در دیگران ایجاد کند و آنها را به سمت خود بکشاند ولی اگر موفق نشد غربت و انزوای او نه تنها طبیعی بلکه اصولی، صحیح و نشانه صحت راهش خواهد بود. «غربت» مؤمن در شرایط آفت خیز بودن محیطش، نه امری مذمومخ که در فرهنگ دینی امری ممدوح است. امّا باقر (علیه السلام) در توصیف مؤمن می فرمایند:

اَلمُؤمِنُ غَریبٌ.

مؤمن غریب است.

و سپس مژده می دهند که:

طُوبی لِلغُرباءِ.(1)

خوشا به حال غریبان!

مؤمن اساساً در دار دنیا غریب است چون ارزش هایش با ارزش های حاکم بر اهل

1- بحارالانوار/2/204، به نقل از محاسن.