تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 119

می سوزد و دوست می دارد که آن ها نیز به این افق بینش دست پیدا کنند. البته او بینش عاقلانه ی خود را فضل خدا می داند و در برابر دریافت آن هیچ گونه استحقاقمی برای خود قائل نیست. به همین خاطر در عین این که نسبت به دیگران احساس عزت می کند امّا به آفت تکبر هم دچار نمی شود.

این یکی از راهکارهایی بود که - ما شاگردان علّامه - عملاً در رفتار وی می دیدیم. او چنان دنیا را در نظر ما خوار می کرد که طالبان آن را همواره به چشم انسان هایی قابل ترحم می دانستیم. آن ها را گرفتار جهل و غفلت تلقی می کردیم. اهمیت نداده به دنیا را مایه ی عزت و شرافت می دیدیم و دنیا خوران و دنیا خواهان را افرادی ذلیل و بدبخت می دانستیم. همین امر به ما عزت می داد. صیانت از شهوات پست دنیوی نه تنها ما را منفعل نمی کرد بلکه احساس شرافت و بالا دست بودن را به ما تزریق می نمود.

به علاوه در کنار صیانت باید از راه کارهای فضاسازی بهره گرفت. پس از نهادینه شدن نسبی ارزش ها و رسیدن متربّی به حد مقبول عقلانیت و تقوا، وی را نسبت به محیط آلوده ی بیرون واکسینه می کنیم. حاصل مقاوم سازی آن است که او می تواند در برخی عرصه های اجتماعی حاضر شود و در عین حال ضربه نخورد. توجّه شود این بدان معنا نیست که راه را برای نفوذ آفت ها باز بگذارد. بلکه یک مربّی هشیار با او کاری کرده که در محیط های کمتر صیانت شده، رو به صیانت درونی می آورد. در محیط ها حاضر می شود و در عین حال خود را از نفوذ آفت ها نگه می دارد.

چنین متربّی ای مثلاً در محیط باز دانشگاه حاضر می شود امّا در عین حال نگاهش آزادانه نمی چرخد. با هر دوستی نشست و برخاست نمی کند و.... این ها مشخصه های دانشجویی با صیانت درونی است. با این وجود چون احساس شخصیت می کند و عزت نفس دارد تاثیرگذار هم می شود. او نخست پشتوانه های دفاعی در برابر آفات محیطی را در وجود خود ذخیره کرده است. حالا می تواند به محیط خود حمله کند و فعالانه در آن تاثیر بنهد. وقتی شعاع وجودی چنین جوانی در محیطش تلالؤ گرفت اطرافیانش را نیز به خود می کشد. افراد می فهمند که او با گناه میانه ندارد. لذا اگر او در میانشان باشد به رفتار زشت روی نمی آورند. آرام آرام حسن خلق او در دیگران ایجاد علاقه