تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 123

از اعطای خواسته ی کاذب به وی امتناع ورزیم. امّا اگر از همان ابتدا کنترل دقیق به عمل آورده باشیم راه محرک ها بسته می شود یا به حداقل می رسند. همین امر سبب می شود نیاز شدید کاذب پیش نیاید و پدید آمدن عقده و حرص منتفی باشد.

گاه دیده می شود افراد به عبارت «الإنسانُ حریص علی ما مُنِعَ» استشهاد می کنند و معتقدند راه کار صیانت باعث حرص بیشتر متربّی نسبت به شهوات می شود. در مقام پاسخ، می گوییم: «اولاً اساساً منع، جایی شکل می گیرد که چشم متربّی به جاذبه ی شهوت افتاده باشد، دل به آن داده باشد و آن گاه مربّی بخواهد این نیاز کاذب را با محرومیت مواجه کند. امّا در راهبرد صیانت این راه کار پیشنهاد نمی شود. اصل بر این است که متربّی تا حد ممکن از مظاهر شهوی خبردار نشود. تا جایی که ممکن است، نفهمد که چنین و چنان محرکی هست. این جا دیگر منعی در کار نیست و در نتیجه حریص شدنی هم، نتیجه نخواهد شد. ثانیاً اگر هم در اثر اتفاق پیش بینی نشده ای - یا به علت نسبیت صیانت - متربّی از این مظاهر باخبر شد مقابله با نفوذ این آفت در وی لزوماً به معنای ایجاد عقده ی روانی نیست. هر علاجی را نمی توان «عقده زایی» دانست. هر تحذیری را نمی توان «سرکوب» نام نهاد. باید به رفع این گونه موانع تربیتی اهتمام داشت، چه این موانع آفت اعتقاد متربّی باشند و چه اخلاق وی را تخریب کنند. این بیت زیبا یکی از راهبردهای مهمّ تربیتی را ترسیم می کند:

اگر لذّت ترک لذّت بدانی دگر لذّت نفس لذّت نخوانی

مربی آگاه و با درایت می داند که اگر در برابر گسترش یک آفت در وجود متربّی اش، خاموش بنشیند گناه کرده است. بنابراین حذر ندارد از اینکه اگر هم لازم بود متربّی خود را با پرهیز و منع روبرو کند. همه قبول داریم که یک ورزشکار برای رسیدن به رکوردها و مدال های بالاتر بالا ریاضت ببیند و تحمل «منع» کند و طعم محرومیت از یک دسته بهره ها را بکشد. این مهمّ است که متربّی ما بفهمد هر که هوای سلطنت جاوید دارد تن به بندگی بسپرد. اینگونه منع ها با وجود مقدمات تلخی که دارند امّا نهایتاً بر شیرینی می دهند و متربّی در پرتو آنها به لذائذی معنوی می رسد که با هیچ بهره ی مادی قابل قیاس نیست».