تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 129

2-2) رکن دوم: عاطفه و احساس

ارتباط عاطفی میان مربّی و متربّی، یکی از ارکان نقش آفرین در فرایند فضاسازی است. محبت دو طرفه میان این دو عنصر تربیت، باعث می شود تاثیر پذیری متربّی و تاثیرگذاری مربّی زمینه های بسیار مناسب بیابد. با بهره گیری از این رابطه ی عاطفی می توان به راه کارهای تربیتی، تاثیری دو چندان بخشید. درباره ی این رابطه ی عاطفی توجّه به نکات ذیل لازم است:

نکته ی اوّل: تاثیرگذاری ارزشی در بستر رابطه ی عاطفی

وقتی متربّی شیفته ی مربّی خود شد، شیفته ی عقاید وی نیز می شود. به اخلاق وی نیز علاقه پیدا می کند. ارزش های مربّی تبدیل به ارزش های متربّی می شوند. کار به جایی می رسد که حتی متربّی طرز لباس پوشیدن، حرف زدن، راه رفتن، غذا خوردن و... خود را شبیه مربّی اش می کند. متربّی، مربّی خود را الگو قرار می دهد. هر چه علاقه ی متربّی به مربّی بیشتر باشد الگوبرداری وی از مربّی وسیع تر و عمیق تر می گردد.

علامه و روزبه - این مربّیان بی نظیر علوی - به خوبی بر این نکته واقف بودند. روزبه وارسته می فرمود: «بچه ها آن می شوند که تو هستی، شما هر کار بکنی آنها همان کار را می کنند. راست بگویی، راستگو می شوند. دروغ بگویی، دروغگو می شوند. کار صحیح انجام بدهی کار صحیح انجام می دهند. هر کاری بکنی، الگو هستی و بچه ها آن را یاد می گیرند و همان را پس می دهند».(1)

علامه به این حقیقت دست یافته بود که «رابطه ی معلّم و شاگرد تشعشع روحی است: «التّلمیذُ سرُّ استاذِه» یعنی باطن معلّم در شاگرد جلوه گر می شود و تمام خصوصیات روانی معلّم به طور ناخودآگاه در شاگرد منعکس است»(2) و شاهد می آورد که «تشعشع روح علمی و الهی مرحوم روزبه، این افراد بزرگوار را تربیت کرده است».(3)

1- روایت استاد/276.

2- یادنامه استاد علّامه کرباسچیان/35.

3- همان.