تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 130

روزبه که خود تندیس اخلاص و آزادگی بود به این جنبه توجّه کافی داشت. به طور مثال به ساده پوشی ایشان اعتراض شده بود که «این کفش و لباس مناسب شان شما نیست» ایشان در پاسخ فرموده بودند: «شما خیال می کنید من از تهیه یک دست لباس نو عاجزم؟ نه چنین نیست بلکه منش و روش من به عنوان رئیس دبیرستان، باید الگوی دانش آموزان باشد تا مثل بعضی آموزشگاهها در شیک پوشی مسابقه نگذارند»(1) با وجود چنین زاهد بی ریایی در مدرسه، کاری ساده بود که علوی به ساده پوشی متربّیان در محیط مدرسه و حتی خارج آن تاکید کند و این گونه آنها را نسبت به بسیاری آفت های نفسانی بیمه نماید.

نه تنها روزبه و علامه، خود به این دقایق توجّه داشتند بلکه در انتخاب معلّمان نیز بر این نکته ها دقّت می نمودند. لذا تاکید داشتند که «افرادی باید به عنوان معلّم انتخاب شوند که نه فقط علم بلکه عمل هم داشته باشند. یعنی قیافه اش، لباسش و حرفش الگو باشد. هیچ وقت عصبانی نشود. سعه ی صدر و ظرفیت داشته باشد و....».(2)

الگوسازی، مسأله ای ظریف در فرایند تربیت است. همان طور که یک الگو می تواند تاثیرهای مثبت ژرف بگذارد ممکن است اثرات منفی هم داشته باشد. به قول علامه ی بصیر: «مثل معلّم مدرسه ای که به نام دین تاسیس شده است مثل کسی است که روپوش سفید پوشیده است که اگر یک خال سیاه در آن باشد خود را نشان می دهد امّا کسی که روپوش سیاه دارد لکه های سیاه - هر قدر در آن باشد - معلوم نمی شود».(3)

روی همین اصل، علّامه تیزبینانه حرکات و سکنات معلّمان را زیر نظر داشت. اینم گونه شگفت نیست بشنویم علّامه معلّمش را بازخواست کند که چرا با دوست خود در کنار سینما قرار گذاشته است؛ با وجود آن که پای خود را هم به داخل آن نگذارده است.(4) در یک کلام علّامه می ترسد دانش آموزی این صحنه را ببیند، توهم

1- یادنامه استاد روزبه/32.

2- روایت استاد/55.

3- در مکتب استاد، 2/23 و 24.

4- روایت استاد / 133.