تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 138

خانواده های شیعه به طور طبیعی رویکرد فضاسازی را برای این منظور به کار می برده اند و می برند. کام نوزاد خود را در بدو تولد با تربت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) برمی داشتند. کودکان شیرخواره را، با وجود دشواری، همراه خود به روضه ها و مراسم توسل می بردند و حتی در خانه ی خود این مراسم را برگزار می نمودند. کودکان خود را به زیارت حرم های معصومین (علیهم السلام) می بردند و خاطره های خوش از سفر زیارتی را به کام آن ها می گذاشتند. روح توسل به اهل بیت (علیهم السلام) را در فرزند خود زنداه می کردند. به مناسبت های میلاد اهل بیت (علیهم السلام) عیدی می داند، شیرینی و شکلات پخش می کردند، فضای شاد ایجاد می نمودند. در شهادت ها سیاه می پوشیدند و به فرزندان خود سیاه می پوشاندند. اگر روز عاشورا گل به سر می زدند بخشی از آن گل را به سر فرزند خود می مالیدند و....

امروز همان شیوه های فضاسازی برای مربّیان قابل پی گیری است. نوزادان، کودکان و نوجوانان را می توان به راحتی تحت تاثیر اینم گونه فضاها قرار داد. به خصوص امروز با پیشرفت رسانه ها می توان بر غنای این فضاها افزود. اشعار کودکانه در وصف اهل بییت (علیهم السلام) یا در شرح معارف شیعی را می توان به کودکان کم سن و سال هم آموخت. سرودها و نغمه های مشروع را می توان در فضای خانه طنین انداز کرد. فیلم ها و نمایش های تاثیرگذار را می توان برای کودک و نوجوان نشان داد. مناقب و مصائب اهل بیت (علیهم السلام) را می توان در قالب های کودکانه و ظریف برای فرزندان قصه گویی کرد و....

این راه کارهای مختلف فضایی می سازد و بذر محبت اهل بیت (علیهم السلام) را در دل فرزند می کارد. بلکه بهتر است بگوییم آن محبت فطری و الهی را توسعه می بخشد و بیشتر به بار می نشاند. هر چه این فضاها غنی تر و حاکم تر باشند محبت به اهل بیت (علیهِم السَلامُ) عمیق تر می شود.

آن چه گفتیم مربوط به جنبه ی احساسی و عاطفی بود. محبت به اهل بیت (علیهِم السَلامُ) و مظاهر آن می توانند در کنار بعد احساسی، شکل قانون هم پیدا کنند. مثلاً مربّی هوشیار کاری می کند که متربّی پس از شنیدن نام رسول اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) حتماً مقید به صلوات باشد،