تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 140

همین رویکرد در مدرسه ی علوی نیز به کار گرفته می شد. از همان سال های ابتدایی وقتی معلام و مربّی می خواست کودکی را صدا بزند از پسوند «آقا» استفاده می کرد. معلّم ها مقید بودند، ولو در اوج عصبانیت، از الفاظ رکیک استفاده نکنند. علّامه (رحمه الله) محیطی آکنده از احترام متقابل و وقار و سنگینی را سامان داده بود. در چنین محیطی بچه ها حرمت یکدیگر را نگه می داشتند. کمتر دیده می شد که - حتی در مشاجره های لفظی - لفظ نامناسب و غیر مؤدبانه ای استفاده شود. این ثمره های تربیتی حاصل فضاسازی و قانون گذاری بود. البته متربّیان در سنین راهنمایی و دبیرستان به درک عمیقی نسبت به ضرورت رعایت این آداب دست می یافتند. اینان حتی اگر در محیط بی ادبان قرار می گرفتند دست از آداب خود نمی کشیدند چون از سویی عقلانیت آن ها حوزه ی شناختی شان را تقویت کرده بود و از سویی با آموختن استدلال و تفکر می توانستند گزینه های متناقض را طرد کنند.

البته آموزش این گونه آداب وقتی ثمر می داد که صیانت ورزی خانواده ها نیز برقرار باشد. غالب خانواده های علوی بر گروه معاشران و دوستان فرزندشان دقّت می کردند. اجازه نمی دادند فرزندشان با هر کسی رفت و آمد کند چون افراد نامؤدب را برای نهادینه ساختن آداب خود مضر می دانستند.

مثال دوم را نیز براساس سیره ی تربیتی مرحوم استاد علّامه (رحمه الله) مطرح می کنیم. همه ی دانش آموختگان مکتب این خبیر بصیر به یاد می آورند که چه تاکید اکیدی بر مساله ی حق الناس داشت. کلاس های پرحرارت اخلاق او حوزه ی نظری این تقیّد اخلاقی را فراهم می کرد. در این کلاس ها هم از احساس بهره می گرفت، هم اعطای معرفت می کرد و هم قانون های نانوشته را تبیین می نمود. طوری زشتی نقض حق الناس را بیان می کرد که به راستی انسان از ضایع کردن حق مردم وحشت می کرد. از آن سو داستان های گوناگونی از بقای روح تعریف می کرد و وزر و وبال حق مردم را ماندنی و غیرقابل گذشت توصیف می نمود. شواهد متعدد تاریبخی و روایی می آورد. طوری که انسان پامال کردن حق مردم را امری بس فاجعه انگیز می شناخت. طوری فضاسازی می کرد که فکر می کرد اگر حقی از دیگران ضایع کنی به یقین جایت تا ابد در قعر