تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 142

جالب است که علّامه تاثیرگذاری آموزه های خود در این زمینه را عملاً می آزمود. در عین آموختن این رویکرد ارزشی، محیط مدرسه ی علوی محیطی آکنده از اعتماد بود. لازم نبود بچه ها لباس ها و کیف های خود را دائماً مواظبت کنند. در محیط مدرسه گاه کیف یا لباسی ساعت ها یا حتی روزها گوشه ای می ماند. امّا کسی سراغ آن نمی رفت و به آن دست نمی زد. گزارش خود مرحوم علّامه از موفقیت این رویکرد خواندنی است:

آقای نادر، دبیر هندسه ی دبیرستان علوی بود. ایشان می گفت: یک روز خودکار طلای خود را روی میز معلّم جا گذاشتم. با خود گفتم: خودکار از دستم رفت! هفته بعد - که به مدرسه آمدم - با تعجب دیدم خودکار روی میز است! از بچه ها پرسیدم: چه طور این را کسی برنداشت! گفتند: مال ما نبود. گفتم: خوب؛ برمی داشتید تا به صاحبش برسانید. گفتند: اگر دست می زدیم، ضامن می سدیم تا به صاحبش برسانیم. آقای نادر می افزود: به شاگردان یکی از مدارس معروف تهران گفتم: دانش آموزان علوی این طورند؛ ولی در این جا - تا من رو برمی گردانم - خودکار یک ریالی را می دزدید!(1)

این قانون مدرسه بود که کسی حق ندارد به وسایل دیگران بی اجازه دست ببرد. از سوی دیگر اعتماد غالب در مدرسه باعث می شد همه با طیب خاطر و به طور عادی به این قانون عمل کنند. نکته ی جالبی که در حکایت فوق مشاهده می شود آگاهی دانش آموزان از احکام شرعی برخورد با اموال دیگران است. این نشان می دهد که بعد اعطای بینش به خوبی تعمیق و روی آن کار شده بوده است.

نتیجه این فضاسازی چند بعدی، آن بود که اغلب فارغ التحصیلان علوی دانش آموختگانی پاک دست و امین بودند. افراد مختلف در محیط های کاری مختلف در این وجه مشترک بودند که دستشان هرگز خطا نمی رفت؛ ولو در معرض جذابیت های مختلف مالی قرار می گرفتند.

1- توصیه های استاد/177.