تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 147

در طی چنین فرایندی در موقعیت های حساس این نکته را تذکر می دهد. به علاوه ذهن و احساس متربّی را با این مساله درگیر می کند که فعالیت او به نیت خدمت گزاری است نه برای خود نشان دادن! تقویت «اخلاص» شرط اساسی در ثمربخشی این گونه فضاهاست. در چنین فضایی می توان محبت متربّی به اهل بیت (علیهم السلام) را تقویت کرد. می توان کاری کرد که او اساساً به خدمت گزاری آستان الهی اهل بیت (علیهم السلام) علاقه مند شود. این گونه چه بسا بتوان از این فضاها خدمت گزارانی را صید کرد که غلامی در درگاه اهل بیت (علیهم السلام) را به عنوان متن زندگی خود انتخاب کنند.

حاصل آن که «اشتغالات مثبت» دارای دو کارکرد مهمّ هستند. از طرفی متربّی را از بی کارگی نجات می دهند و زمینه ی نفوذ آفات را از میان می برند. از سوی دیگر تأثیرات مثبت بر متربّی می گذارند و فضای غالب ارزشی را تقویت می کنند.

2) همدلی و هم زبانی

1-2) مختصات همدلی و همزبانی

ارتباط مربّی هوشیار با متربّی اش، رابطه ای صمیمی است. مربّی آگاه از دو عنصر «ابراز محبت و حسن خلق» برای تاثیرگذاری بر متربّی اش بهره می گیرد.

رابطه ای خشک و عاری از عاطفه و احساس نمی تواند اعتماد متربّی را جلب کند. ارتباط بیش از حد انتظامی و دارای چارچوب، متربّی را از فضای صیانت، زده می کند. به علاوه جو مملو از مجادله ی لفظی و لجاجت، امکان تحقّق چنین رابطه ای را منتفی می کند. نباید فضا را آن قدر تلخ کرد که متربّی آرزو داشته باشد فرصتی دست دهد تا از دست مربّی اش خلاص شود. حسن خلق مربّی در این جا عامل تعیین کننده ای است. در کنار این، ابزار محبت به متربّی - در شکل های گوناگون - می تواند مربّی را محبوب او کند.

این دو عامل (ابراز محبت و حسن خلق) راه را برای تعامل مربّی و متربّی باز می کند. در چنین فضایی، متربّی انگیزه پیدا می کند که حرف دل خود را به مربّی اش