تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 148

بگوید، با او درد دل کند، از مسائل شخصی اش حرف بزند و درباره ی روابط و مشکلاتش با او مشورت کند. در یک کلام باید متربّی آغوش مربّی و باب گفت و گو با او را به روی خود باز بیند. اگر متربّی، مربّی خود را بی حوصله یا تلخ و بداخلاق ارزیابی کند به او نزدیک نمی شود و نسبت به مسائل خود آگاهش نمی کند.

در خانه ای که هر یک از اعضای خانواده پی کار خود هستند چنین رابطه ای شکل نمی گیرد. خانه نباید تبدیل به یک کاروان سرا شود که ساکنان آن فقط بر سر میز غذا همدیگر را می بینند. گاه در برخی خانه ها همین فراهم آمدن حداقلی هم دیده نمی شود؛ هر کس بدون توجّه به دیگران کار خود را می کند و هرگاه گرسنه شد به یخچال، سری می زند. ارتباط های انسانی در این گونه فضاها به حداقل می رسد. در چنین فضایی صیانت پا نمی گیرد.

2-2) گفتگوهای غیررسمی و نتایج صیانتی

رابطه ی عاطفی و گرم باب «گفت و گوهای غیررسمی» را باز می کند. این گفت و گوها هم از جهت صیانتی مفیدند و هم از جهت فضاسازی. از جهت صیانتی مفیدند چون مربّی را در جمع آوری اطّلاعات درباره ی متربّی یاری می دهند.

فایده ی گفت و گوهای غیررسمی این است که مربّی می تواند بدون دغدغه و با کمترین زحمت از متربّی خود اطّلاعات بگیرد. پیش از این گفته شد که صیانت یک امر نسبی است یعنی تا آن جا که می شود محیط متربّی را پاس می داریم و او را از آفات محافظت می کنیم امّا این به معنای قرنطینه کردن او نیست. متربّی گاه در محیطی که ما همراهش نیستیم با صحنه هایی برخورد می کند که مضر به صیانت اوست. ممکن است هم کلاسی، در مدرسه مطلبی به او بگوید، کتابی به او بدهد، داستان فیلمی را برای او تعریف کند و.... اگر متربّی، خود را هم زبان و همدل با مربّی اش بداند در ضمن گفت و گوها این موارد را آشکار می نماید. هر چه صمیمیت مربّی با او بیشتر باشد متربّی آسان تر و طبیعی تر اطّلاعات «آفات صیانت» خود را به او می دهد.

این صمیمیت باید همراه با اعتماد به مربّی باشد. اگر متربّی احتمال بدهد که