تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 149

مربی اش او را رسوا و بی اعتبار می کند محال است چنین اطّلاعاتی به او بدهد. این اطّلاعات، مربّی هشیار را حساس می کند و آسیب پذیری صیانت را به حداقل می رساند.

شرط دیگر این اطّلاع رسانی به مربّی، «مقبولیّت» او نزد متربّی است. اگر متربّی، مربّی اش را از مرحله را ببیند اقبالی برای سخن گفتن با او پیدا نمی کند. مربّی باید به مقدار نیاز در جریان فیلم ها، رمان ها، بازی های کامپیوتری، وقایع ورزشی، فضاهای مجازی و.... باشد. هر یک از این زمینه ها می تواند صیانت را به شدت آسیب پذیر کند. بسته به علاقه ی متربّی، مربّی باید در زمینه های خاصی اطّلاعات بیشتر داشته باشد تا متربّی او را از افق خود دور نبیند. چه بسا لازم باشد مربّی بدون اطّلاع متربّی در برخی از زمینه های مذکور آموزش هم ببیند. در این صورت با کسب مقبولیّت، متربّی سفره ی دل خود را برابر او پهن می کند و با او هم زبانی می نماید.

مرحوم استاد علّامه بر عنصر مقبولیّت متربّی تاکید ویژه داشت. معتقد بود پدر تا آن جا باید نزد فرزند خود مقبول باشد که به قول معروف «اگر گفت بمیر، بمیرد»(1) البته علّامه آگهی داشت که این مقبولیّت جز بر بستر محبت پدید نمی آید. اعتراض می کرد که:

خودخواهی و غرور و نخوت خانه های ما را به جهنمی سوزان تبدیل کرده است. می گوید: اگر انسان بخواهد با ملایمت رفتار کند بچه ها خرشان را دراز می بندند(!) و دیگر نمی شود تربیتشان کرد. اگر شما یک کتاب تربیت خوانده بودید این حرف را نمی زدید اگر بچه شما را دوست داشته باشد نمی گذارد شما ناراحت بشوید و نفس را در سینه اش حبس می کند که خوابتان ناراحت نشود.(2)

علامه خود در ایجاد این مقبولیّت و اعتماد، به غایت موفق بود چون توانسته بود خود را در قلب متربّی اش وارد کند و با وی رفیق شود.

پس مربّی هم باید صمیمی باشد، هم مورد اعتماد متربّی قرار گیرد و هم در نگاه او

1- در محضر استاد/7/40.

2- همان/32.