تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 152

هم پایی مربّی با متربّی در فضاهای تفریحی (مثل کوه یا استخر یا باغ و بستان) ساختن چنین فضایی است، ضمن این که صمیمیت، وابستگی دو طرف را بالا می برد.

این گونه فضاها بستر انتقال غیرمستقیم آموزه ها و شکل دادن به سلیقه و مذاق متربّی است. او احساس کرده که برای مربّی اش مهمّ است، می بیند که مربّی اش به او بها داده و برایش وقت گذاشته، این گونه محبت و اعتماد جلب می شود. برقراری این رابطه ی نزدیک باعث می شود او خود داوطلب گفت و گو با مربّی باشد. درست است که ما امروزه در دنیایی آلوده زندگی می کنیبم و آفات صیانت از در و دیوار می بارند امّا مهمّ این است که می توانیم با این گونه برنامه های مشترک دنیای جدیدی را برای متربّی بسازیم.

گاه حتی ممکن است با متربّی در برنامه ی مشترک مذهبی شرکت کنیم. به مراسم عزاداری یا جشن های اهل بیت (علیهم السلام) برویم. همراه متربّی به زیارت اهل قبور برویم. به زیارت اهل بیت (علیهم السلام) مشرف شویم. با او به مسجد برویم. در این گونه فضاها ممکن است حتی گفت و گوی تربیتی خاصی هم رد و بدل نگردد امّا حضور در آن فضاها و تنفس هوای آن ها برای متربّی سازنده است. مهمّ این است که او در این فضاها مربّی محبوب خویش را در کنار خود می بیند، رفتار ارزشی او را می نگرد، ادب و مشسی او را مشاهده می کند و شرینی یک فضای مثبت به کامش می نشیند. البته مربّی زیرک می تواند از معنویت این فضاها بهره بگیرد و با گفتن جملاتی به طور غیرمستقیم متربّی اش را آموزش دهد.

به طور مثال در فضای زیارت اهل بیت (علیهم السلام) به خوبی می توان متربّی را نسبت به معرفت امام آگاهی داد و حضور و شهود دائمی امام را به او یادآور شد. این امر به حیای او در برابر حجت خدا یاری می رساند.

در فضای قبرستان می توان ایمان او نسبت به آخرت را تقویت کرد در کنار آن می توان او را نسبت به عذاب های اخروی ترساند. نسبت به ثواب های اخروی برایش شوق ایجاد کرد و اعتقاد به بقای روح را در او نهادینه کرد. می توان در این فضا بی ارزشی دنیا را به وی متذکر شد و روحیه ی «زهد» را در نهاد او کاشت.