تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 153

در جشن ها و عزاداری های اهل بیت (علیهم السلام) می توان روحیه ی تولی و تبری را در او ایجاد کرد و بسط داد. با رفتن به مسجد می توان او را نسبت به اهمیت نماز آگاه کرد. نسبت به نوافل عاملش ساخت و اهمیت نماز جماعت را برای او جا انداخت....

این ها تنها نمونه هایی است که مربّی می تواند با بهره گیری از فضاهای مثبت تاثیرات مثبت بر متربّی بگذارد. از سوی دیگر - چنان که گفتیم - لازم نیست همه ی فضاها این گونه باشند. فضاهای ظاهراً خنثی - مثل طبیعت یا محیط های تفریحی - نیز بسترهای مناسبی هستند تا مربّی هم صمیمیت خود را با متربّی تحکیم کند و هم از آرامش و زیبایی های آن فضا برای آموزش های مختلف بهره بگیرد.

به طور مکثال وقتی مربّی با متربّی به کوه می روند، مربّی می تواند روحیه ی استقامت را در متربّی اش تقویت کند. می تواند لزوم سبک بازی در مسیر زندگی دنیوی را برای او جا بیندازد. می تواند به او مسؤولیت بدهد و از او کار بخواهد. می تواند روحیه ی کسالت و تنبلی را از او بگیرد. می تواند ارتباط مؤثر با طبیعت و کسب آرامش از آن را برای او جایگزین سرگرمی های مضر کند و....

وقت گذاری ویژه برای متربّی در خانه نیز مهمّ است. همیشه باید کارهای فرزند، اولویت والدین باشد. به طور مثال پدری را در نظر بگیرید که در منزل مشغول مطالعه است. وقتی فرزندش در درس خود مشکل پیدا می کند باید به راحتی اجازه داشته باشد که نزد پدر بیاید و سؤال خود را با او مطرح کند. هیچ گاه نباید متربّی را از خود طرد کرد یا خود را نسبت به او سرد و بی حوصله نشان داد. این هم نوعی وقت گذاری است که می تواند اعتماد و علاقه ی متربّی را به مربّی اش جلب کند.

برقرار بودن یک رابطه ی ویژه و شخصی، باعث می شود متربّی به نظر مربّی در مورد خود، بسیار اهمیت دهد. می کوشد که به وجهه اش در نزد مربّی خدشه ای وارد نشود. به همین خاطر سعی می کند ارزش های وی را فرا بگیرد و به آن ها عمل کند. باید هوشیار بود که رابطه ی خصوصی با متربّی، زمینه ی نفاق آلود شدن رفتارهای وی را فراهم نکند. اگر مربّی به هوش باشد می تواند میزان تقیّد متربّی را در حالت غیبت خود نیز حدس بزند یا می تواند در گفت و گوهای غیررسمی از او اطّلاعاتی در این زمینه