تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 155

آن گاه مثال می زد و رهنمود می داد:

باید فکر آینده ی بچه خود باشم و نگذارم که پسرم با افراد ناجور معاشرت کند خودم روز جمعه با او به کوه می روم و نمی گذارم پسرم را از دستم بگیرند.(1)

و آن گاه نتیجه ی وقت گذاری ویژه را این گونه تصویر می کرد:

پدری بعد از بچه دار شدن گفت تکلیف من عوض شد دیگر نباید روز جمعه از خانه بیرون بروم در خانه با بچه ها بازی می کرد و در نتیجه چهار پسر از او باقی ماندند که واقعاً چراغ های روشن جامعه اند.(2)

در منظر علّامه وقت گذاری ویژه، هم اثر صیانتی به بار می آورد و هم برای فضاسازی و آموزش های مستقیم و غیرمستقیم کارساز بود. ایشان این مشی آموزنده ی مرحوم حاج شیخ محمد حسین زاهد را یادآور می شد که:

آن مرحوم بچه ها را می برد دولت آباد (در راه حضرت عبدالعظیم) در آن جا محلی بود به نا سرآسیاب تا بچه ها شنا کنند و به این وسیله محفوظ بمانند. این راه را پیاده می رفت و در ضمن راه برای آنها قصه و داستان های آموزنده می گفت.(3)

در این عرصه نیز - مانند سایر عرصه ها - علّامه به گفته های خود عامل بود یکی از جلوه های بارز رفتار او این بود که نسبت به «جزئیات وضع منزل و خانواده دانش آموزان و معلّمان»(4) آگهی داشت و کسب اطّلاع می کرد «و اگر اشکالاتی بود آنها را با آرامی کنار خودش می نشاند و با هر کس متناسب خودش صحبت می کرد».(5) حاصل این مشی، صدها فارغ التحصیلی بودند که بعدها چراغ های رونشن جامعه شدند.

1- در محضر استاد/ 4/32.

2- در محضر استاد/5/28.

3- یادنامه استاد علّامه کرباسچیان/27.

4- یادنامه استاد علّامه کرباسچیان/129.

5- روایت استاد/186.