تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 158

سنجش صورت داد که آیا آن ها نیز همانند ما حساسیت های تربیتی را اعمال می کنند؟ آیا آن ها همانند ما معتقد به فضای صیانت شده هستند؟ آیا پسرخاله و پسر عمو و پسر دایی نیز در همان فضای تربیتی فرزند ما تنفس کرده اند؟ اگر پاسخ پرسش های فوق منفی باشد، قرار دادن فرزند نزد این بستگان، تفاوتی با تنها ماندن وی ندارد بلکه در مواردی ضررش بیشتر است. بله، آن ها به جسم این فرزند رسیدگی می کنند امّا رسیدگی های روحی و تربیتی چه می شود؟ چنین تنهایی ها ممکن است تمام تلاش های صیانتی انسان را یکسره به باد دهد. خصوصاً اگر این بستگان، فرزندانی با فضای متفاوت داشته باشند، معاشرت نزدیک متربّی با آن ها می تواند نقش تخریبی ویژه ای را در قبال صیانت ایفا کند.

گاه دیده می شود که والدین متدین برای رفتن به سفرهای زیارتی مستحبی (مثل عمره ی مفرده یا عتبات عالیات) مدت طولانی فرزند خود را نزد بستگان می گذارند و با خیال راحت به سفر می روند. این خیال آلوده بدان خاطر است که مطمئند خواب و خوراک فرزندشان به جاست امّا دغدغه ی تربیت، مهمّ تر از این است. نباید به آفت پذیری صیانت دامن زد. رها کردن فرزند در محیط صیانت نشده، به معنای باز شدن پنجره های بیشتر به روی اوست و همین امر می تواند آتشی به خرمن اندوخته ی تربیت باشد. در چنین مواردی یا باید فرزند را با خود برد، یا قید سفر مستحبی را زد و یا آن که باید پدر و مادر جداگانه به آن سفر بروند. به هر حال حضور مداوم مربّی حساس، بالای سر متربّی، لازم است. از میان رفتن نظارت - آن هم به مدت طولانی - می تواند بسیار خطرساز باشد.

یکی از حساسیت های ویژه علامه، «نظارت بر معاشران و هم نشینان متربّی» بود. او باور داشت که حتی «یک ساعت معاشرت» با فرد منحرف تأثیر عمیقی در انسان می گذارد.(1) به همین خاطر در خصوص خویشاوندان التماس می کرد: «شما را به خدا یک ساعت در این موضوع فکر کنید و نگذارید دسته گل شما به دست خویشان نامناسب پرپر شود».(2)

1- در محضر استاد/5/41.

2- همان.