تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 160

معاشرت های فامیلی و غیرفامیلی متربّی تحت کنترل مربّی اش باشد در غیر این صورت راه برای هرگونه انحرافی باز خواهد بود.

تاکید می کنیم که این نظارت و اشراف مربّی، در فضایی ملو از محبت و اعتماد است. برخوردهای به اصطلاح چکشی و خشونت آمیز باعث می شود متربّی روی به نفاق و دورویی آورد یا - اگر از دستش برآید - مخالفت علنی کند و نهایتاً فرار را بر قرار ترجیح دهد. این سه باید همواره در کنار هم باشند تا یک رکن مهمّ در ارتباط مربّی و متربّی به پا شود. این رکن مهمّ همان ارتباط گرم و نرم و صمیمی و سرشار از اعتماد متربّی به مربّی است.

5) ابهت و حرمت

رابطه ی ایده آل مربّی با متربّی وقتی شکل می گیرد که مربّی در عین صمیمیت، اقتدار خود را حفظ کند. درست است که محیط تربیتی باید آکنده از محبت دو طرفه باشد امّا این نزدیکی و قرابت نباید وجاهت و هیبت مربّی را از میان ببرد. حفظ ابهت و حرمت مربّی یکی از لوازم تربیت است.

در ابتدای بحث فضاسازی، یکی از ارکان مهمّ فضاسازی را «قانون»های یک فضا معرفی کردیم. قوانین فضای ارزشی نیازمند ضامن اجرا هستند. متربّی نباید به خود جرات و اجازه ی نقض آن ها را بدهد. از سوی دیگر باید مطمئن باشد که نمی توان آن ها را نقض کرد. همه ی این ها با حفظ ابهت و حرمت مربّی، شدنی است.

یک مربّی ایده آل، از نظر روحی فردی نیرومند، مسلط و مقتدر است. درست است که بر قلب متربّیانش حکومت می کند و آن ها دوستش دارند امّا در عین حال از او حساب می برند. حتی به خود اجازه نمی دهند که نقض و برداشتن یک قانون را از وی بطلبند؛ چه رسد به این که بی محابا آن را زیر پا برگذارند و ابایی هم نداشته باشند. اگر مربّی در پیش چشم متربّیانش «شکسته» شود متربّیان به راحتی قوانین فضای غالب را نقض شدنی می بینند. امّا اگر سیطره ی مربّی حفظ شود آن ها فکر نقض قانون در محیط فضاسازی شده را به خود راه نمی دهند و به آن احترام می گذارند.