تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 162

در حد خود بداند به او اجازه ی ارزیابی خود را نمی دهد. لازم است که آدمی برای «ارزیاب»« خود نوعی تفوق قائل باشد تا این محاسبه برایش گران نیاید.

ابهت مربّی این تفوق را به وجود می آورد و در پی آن، متربّی به او حق می دهد که به محاسبه و ارزیابی اش بپردازد.

وقتی این بینش پایدار شد نوبت به آن می رسد که متربّی را نسبت به حساب و کتاب داشتن همه ی رفتارهایش آگاه کنیم. او باید بداند که همه ی رفتارهای او در دفتر ذهن مربّی اش ثبت می شود. هم رفتارهای ارزشی به حساب می آیند و دیده می شوند و هم رفتارهای ضدارزشی مغفول نمی مانند. البته این بدان معنا نیست که مربّی نباید هیچ گاه تسامح یا تغافل کند. این رویکرد در برخی موارد لازم است امّا در عین حال باید حساب رفتارهای متربّی را نگه داشت. برای این که او احساس نکند ارزیابی ای حاکم نیست نمی توان در بزنگاه ها و موقعیت های مناسبی، صورت این محاسبه ها و ارزیابی ها را به وی ارائه کرد.

محبوبیت مربّی بستری است که اوّلاً متربّی از رفتارهای ضد ارزشی خود حیا کند، پشیمان شود و تصمیم به ترک آن بگیرد. ثانیاً به رفتارهای ارزشی خود علاقه مندتر شود، آن ها را تکرار کند و یا رفتارهای ارزشی دیگری را نیز پی گیری نماید. تنوجه شود که ارزیابی و محاسبه ی متربّی به این معنا نیست که دادگاهی تشکیل دهیم و خود در مسند قضاوت بنشینیم. قرار نیست او را محکوم کنیم یا از همان ابتدا مجازاتش نماییم یا به زندان بفرستیم و.... نتیجه ی این ارزیابی را می توان در همان گفت و گوهای غیررسمی، در محیط های غیررسمی و با رویکردی صمیمانه، به او ابراز کرد.

مهم این است که متربّی خود را یله و رها نبیند و بداند که نمره های منفی و مثبت، نزد مربّی محفوظ است. البته ممکن است کار به جایی برسد که نیاز به تنبیه و مجازات وجود داشته باشد ولی زمان رسیدن این رویکرد، زود نیست. اگر زودتر از این که کارد به استخوان برسد به سخت گیری و تندی روی آوریم با دست خود خطرهای نفاق متربّی را تقویت کرده ایم. آن چه تنبیه و مجازات را به تاخیر می اندازد عاطفه ی سرشار میان مربّی و متربّی است. همین که مربّی، خود را ناراحت نشان دهد در