تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 163

بسیاری موارد کافی است؛ برای آن که متربّی از کار زشتی دست بردارد. از آن طرف همین که مربّی ابراز مسرت کند کافی است که متربّی به رفتار ارزشی اقدام کند یا آن را ادامه دهد.

7) عکس العمل رازدارانه در برابر خطا

1-7) آگاهی در عین اعتماد

یکی از نکات مهمّ در تداوم رابطه ی مربّی و متربّی، اینم است که متربّی، مربّی اش را صندوق اسرار خود بداند. درست است که مربّی، متربّی اش را ارزیابی می کند. درست است که در مواقع لازم، به صورت سربسته او را از صورت محاسبه ی خود باخبر می کند. امّا مهمّ این است که نتیجه ی این محاسبات و نظارت ها بین مربّی و متربّی اش باقی بماند. اگر مربّی متربّی اش را رسوا کند رشته ی ارتباط او با خود را بریده است. یکی از شالوده های این رابطه، باقی ماندن حس اعتماد متربّی به مربّی است. اگر این اعتماد از بین برود رابطه ی مؤثر نیز از هم خواهد گسست.

ممکن است مربّی نگرانی شدید خود را از خطای متربّی پنهان کند و فقط بخشی از آن را منتقل نماید. این بدان خاطر است که اگر متربّی به خطایش ادامه داد آن را مخفی و سرپوشیده نگاه ندارد و مربّی از تداوم آن باخبر شود. امّا در عین حال باید دانست که تداوم خطا به مثابه فرو رفتن تدریجی در باتلاق است. به همین جهت باید تا آن جا که می شود از تداوم خطا جلوگیری کنیم. برای این منظور باید به دقّت فضاهای متربّی را مورد بررسی قرار داد. اگر «صیانت» در نقطه ای مخدوش شده باید ترمیمش کرد. راه کار دیگر این است که فکر و ذکر متربّی را منحرف کنیم به گونه ای که فضایش تغییر کند. به هر صورت باید «لذت» آن خطا را از وی گرفت. یک راه این است که او را منصرف کنیم. یک راه هم این است که نتایج عینی آن خطا در دیگران را به وی تذکر دهیم. اگر متربّی مجذوب ما شده باشد بیرون آوردن وی از خطا و بحران، آسان تر است. مهمّ این است که «فضای اعتماد و رازداری» به هم نخورد تا بتوانیم براساس اطّلاعاتی که متربّی به ما می دهد به ارزیابی وی ادامه دهیم.