تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 174

تشویق ها به صورت انگیزه ها و محرک های بیرونی و محسوس هستند. البته با رشد عقلانیت متربّی، آرام آرام باید به سمت انگیزه های درونی حرکت کرد. به طوری که متربّی برنده، از این بابت خوشحال باشد که در رفتاری ارزشی از دیگران پیشی گرفته و به نحو احسن انجامش داده است. اگر همین تقیّد افزون تر به یک ارزش، برای متربّیاحساس خوشایند ایجاد کند بدان معناست که انگیزه ی درونی پیدا کرده است.

البته باید به آفات رقابت نیز توجّه داشت. یک آفت این است که متربّی عقب مانده، احساس یاس کند و به کلی عرصه ی رقابت را واگذارد. برای جلوگیری از این آفت باید عرصه ی رقابت دیگری گشود که او را در آن عرصه مستعدتر می بینیم. وقتی متربّی در عرصه ی جدید برتر شود شکست در عرصه ی قبلی جبران خواهد شد. کار دیگری که می توان انجام داد، تشویق متربّی در خصوص پیشرفت نسبت به گذشته ی خود اوست. مقایسه کردن هر کس با گذشته ی خویش، به صورت جداگانه، صحنه ی رقابت جدیدی برای او ایجاد می کند.

به هر طریق باید متربّی را به نقطه ای رساند که نیازی به تشویق ها و محرک های بیرونی نداشته باشد و انگیزه های درونی برای سبقت گرفتن او در ارزش مداری، کفایت کند. ساختن چنین فضایی پای بندی به ارزش ها را مطلوب و تکرار آن ها را بی ملال می کند.