تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 178

این فرمایش امیرالمؤمنین (علیه السلام) را در تابلویی با خط زیبا نوشته و در اتاق مخصوص معلمان نصب کرده بودند که ضرورت مضاعف عمل به علم را برای مربّیان یادآور می شد:

هر که خویشتن را پیشوای مردمان قرار دهد، باید پیش از تعلیم دیگران، اوّل خود را آموزش دهد و باید ادب نمودن او با رفتارش بیش از ادب کردن او با گفتارش باشد و کسی که خود را علم و ادب می آموزد، به بزرگداشت، سزاوارتر از کسی است که [تنها] مردم را علم و ادب می آموزد.(1)

اگر علامه از وفای به عهد، نظم، گذشت و دقت در عمل و.... سخن می گفت، همه را ابتدا در خود محقق ساخته بود. اگر بلند همتی را می ستود خود در این خصیصه نفر اوّل بود. اگر شکم بارگی را تحقیر می کرد می دیدیم که اسیر شکمش نبود. اگر دم از تواضع می زد خود پیشتر عملاً درس تواضع به ما داده بود. یادش به خیر علامه ی ما! که مصداق بارز عالمی عامل بود.

12) تحسین ارزش ها، تقبیح ضد ارزش ها

1-12) شیوه های مؤثر تحسین ارزش و تقبیح ضدارزش

یکی از «فضاسازی های مؤثر» برای تحکیم ارزش ها، این است که مربّی از یک طرف به «بزرگ داشت و تحسین» ارزش ها بپردازد و از طرف دیگر ضد ارزش ها را «تقبیح و تحقیر» کند. شرط اوّل چنین رویکردی اعتقاد راسخ خود مربّی به این حسن و قبح هاست که در عنوان پیشین به آن پرداختیم. به دنبال این، مربّی می تواند در مواجهه با متربّیانش ضد ارزش ها را خرد کند و ارزش ها را بالا ببرد. در این راه هنر مربّی حرف اوّل را می زند. یکی از راه های این تقبیح یا تحسین، تشبیه ضد ارزش ها و ارزش ها به امور محسوس است.

پیشتر مفصلاً به این رویکرد مرحوم علامه کرباسچیان (رحمه الله) درباره ی دنیا

1- نهج البلاغه، حکمت73.