تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 179

پرداختیم. آن بزرگوار از تشبیه های محسوس استفاده می کرد تا ما را نسبت به بی ارزشی و پوچی دنیا آگاه کند. مثلاً با الهام از فرمایش های معصومان (علیهم السلام) دنیا را به لجنزار یا زباله دان یا مردار و.... تشبیه می کرد به طوری که با یادآوری دنیا، خود به خود این معانی برای انسان تداعی می شد. در کنار این تشبیه، مرحوم استاد در قامت یک هنرمند، دنیا را با اطوار مختلف تقبیح و تحقیر می کرد. قیافه گرفتن های او هنوز پیش چشم ما مجسم است که چگونه در حالت چهره اش نفرت از دنیا و دنیاپرستان موج می زد. حتی گاه از شیوه ی استهزاء بهره می گرفت و طالبان دنیا را به تمسخر، افرادی بدبخت و سیه روز معرفی می نمود.

یکی از همکاران ایشان می گوید:

من کمتر فارغ التحصیلی را دیده ام که خاطرات کلاس اخلاق ایشان را نگوید. این کلاس، اثر عمیقی روی اینها داشته است. ایشان دنیا و دنیا گراها را خیلی تحقیر می کرد. من کمتر هنرمندی دیدم که به اندازه ایشان بتواند دنیا و دنیاگرایی را با مثالهای دقیق و زیبا تحقیر کند. می فرمودند: می خواهید ببینید دنیا چقدر بی ارزش است؟ یک زن بدکار.... میلیون ها تومان به دست می آورد. ایشان برای تحقیر دنیادارها تعبیر بدبخت، بیچاره، ذلیل و شکم باره به کار می بردند تا دنیا را به لجن بکشند و موفق هم بودند.(1)

حاصل این رویکرد، وجدانی شدن حقارت دنیا و دنیاپرستی در خاطر ما بود. مشی عملی و آموزشی او، به راستی الگویی نیکو برای مربّیان و معلمان است.

ارائه ی مثال ها و تشبیه ها - در کنار تأثیرگذاری نمایشی قوی - می تواند فضایی بسازد که تحت تأثیر آن، متربّی از ضد ارزش احساس تنفر شدید کند و قبلاً از آن روی گردان شود. ساختن این فضا، کاری می کند که متربّی در مواجهه با آن ضد ارزش، به سرعت و به طور طبیعی به یاد آن تمثیل و تشبیه بیفتد و ناخودآگاه ضد ارزش را پس بزند. این، به نهادینه شدن بهتر ارزش ها کمک شایانی می کند.

1- روایت استاد/198.