تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 182

نمی کنند. این رویکرد، حاصل دریافت آن ها از زشتی ضد ارزش هاست و می تواند اثر فضاسازی مدبرانه ی مربّیانشان باشد.

13) خوف و رجاء

اما اگر متربّی به خطا رفت و به یک ضد ارزش اقدام کرد دیگر به صلاحش نیست که تحت فشار شدید ما قرار بگیرد. «فشار مبالغه شده» ممکن است وی را از میدان به در کند به طوری که بیندیشد اساساً راهی برای بازگشت از خطای خود ندارند. یأس از توبه، متربّی را به سمت تکرار خطایش می کشد. البته پس از ارتکاب خطا باید قبح ضد ارزش را به وی تفهیم و یادآوری کرد امّا به شرطی که راه بازگشت به رویش بسته نشود و همه ی پل های پشت سر، «خراب شده» معرفی نگردد.

پس از ارتکاب خطا توسط متربّی، باید به اصلاح وی اندیشید. برای این منظور ابتدائاً باید رفتار ضدارزشی متربّی را تخطئه کرد. این «تخطئه» می تواند در دو بعد مطرح گردد:

بعد اوّل وارد شدن از باب احساس و عاطفه است. مربّی محبوب می تواند نارضایی خود ا رفتار متربّی را به وی تفهیم کند. می تواند خود را از آن رفتار ضد ارزشی ناراحت و آزرده معرفی نماید و.....

بعد دونم تخطئه وارد شدن به حوزه ی شناختی متربّی است. می توان به او بینش داد. «بینش بخشی» می تواند از این جهت مطرح باشد که متربّی را نسبت به عواقب سوء و رفتارش آگاه کنیم یعنی ضررهای رفتار ضد ارزشی اش را به وی یادآور شویم.

پس از تخطئه، نوبت به این می رسد که راه بازگشت را برای وی باز و هموار کنیم. در این بخش از فرایند اصلاح، باید مجدداً فضای عاطفی را تقویت کرد. متربّی باید مربّی اش را به چشم یک طبیب ببیند؛ طبیبی که بیمارش را دوست می دارد و همه ی هم و غمش اصلاح شیوه ی نادرست اوست. در فضای یک رابطه ی نزدیک و صمیمی، مربّی می تواند آرام آرام فشار آن تخطئه را کم کند و راه جبران را پیش روی وی قرار دهد.