تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 183

پس یکی از روش های فضاسازی این است که متربّی را بین حالت خوف و رجا قرار دهیم. خوف بیش از حد باعث یاس می شود و رجاء بی اندازه، فرد را بی خیال و اهل تجری می کند. باید همواره به ایجاد فضایی متعادل اندیشید که این هر دو را در کنار هم دارد. این نوعی اصلاح مستقیم است که برای تحقق آن از ساز و کارهای فضاسازی بهره گرفته می شود.

البته این اصلاح از طریق غیرمستقیم نیز ممکن است. این زمینه وقتی فراهم می شود که جامعه ای از متربّیان در اختیار ما باشند. در این حالت می توان متربّیان را به صورت گروهی نسبت به یک ضد ارزش حساس کرد. وقتی فضای افکار عمومی، علیه یک ضد ارزش بازسازی شده همین فضا باعث می شود فرد حداقل از ارتکاب آن در جمع، خودداری کند. البته در عین ساختن «فضای افکار عمومی»، باید فضای عاطفی و شناختی عمومی را نیز تقویت کرد تا متربّی در خلوت نیز تمایلی به ضد ارزش پیدا نکند. مجموعه ی این اقدامات می تواند به اصلاح غیرمستقیم رفتار ضد ارزشی بینجامد.

14) هویت بخشی از طریق ایجاد احساس تعلق به گروه

یکی از روش های مهم فضاسازی این است که مربّی دست به تشکیل گروه های مثبت بزند؛ افراد چنین گروه هایی، دارای ارزش های مشترک هستند. این افراد در تقیّد به ارزش ها، متفق و هم قسم می شوند و یکدیگر را پشتیبانی می کنند. طبیعت یک دسته و گروه، ایجاد تعلق و هم بستگی است. همین امر سبب می شود تقیّد به ارزش ها برای اعضای گروه تسهیل گردد. تقیّد به ارزش های یک دست، برای افراد ایجاد انگیزه می کند. همین که فرد بداند در این مسیر تنها نیست او را پشت گرمی می بخشد و در راه تقیّد به ارزش ها تقویتش می کند.

یک گروه مثبت می تواند کارکردهای مختلفی برای نهادینه سازی ارزش ها داشته باشد. در این جا به چهار کارکرد گروه های مثبت می پردازیم:

کارکرد اوّل عبارت است از «شبیه سازی و عضو گیری». اساساً پیوستن به یک گروه، برای انسان مایه ی دل گرمی است. اگر یک گروه مثبت جذابیت هایی هم داشته باشد