تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 184

افراد برای پیوستن به آن تمایل بیشتر پیدا می کنند. «حمایت های معنوی» می تواند انگیزه ی خوبی برای پیوستنه به یک گروه باشد. گروه هایی که توسط مربّی ساخته می شوند می توانند متناسب با علایق و توانایی های متربّی شکل بگیرند تا انگیزه ی متربّی از پیوستن به آن ها بالاتر رود. به طور مثال گروه ورزش کاران، گروه علاقه مندان به نجوم، گروه هیات مذهبی، گروه فعالیت های علمی و..... مهم این است که هنجارهای ارزشی بر سنخ های مختلف گروه ها حاکم باشد. موضوع و عنوان این گروه ها نیز بهانه ای است که این هنجارها به متربّی تزریق شوند.

فردی که به یک گروه می پیوندد ابتدا سعی می کند ظاهر خود را شبیه به آن ها کند. مثلاً در یک گروه متدین، پوشیدن لباس ساده، داشتن محاسن، به دست کردن انگشتر عقیق و.... می تواند به عنوان مشخصه های ظاهری به حساب آید. ابتدا فرد در ظاهر شبیه این گروه مثبت می شود امّا کم کم این شباهت ظاهری به درون وی نیز رسوخ می نماید. این واقعیتی است که در کلام امام امیرالمؤمنین (علیه السلام) نیز مورد تأکید قرار گرفته است:

إنَّهُ قَلَّ مَن تَشَبَّهَ بِقَومٍ إلّا وَ أوشَکَ أن یَکُونَ مِنهُم.(1)

اندک است که کسی خود را شبیه به گروهی بکند مگر آن که نزدیک است یکی از آن ها شود.

ظاهر شبیه به یک گروه، می تواند ارزش های آن ها را به درون انسان رسوخ دهد و او را واقعاً از درونت، در زمره ی آن ها کند.

کارکرد دوم یک گروه مثبت، «اصلاح درون گروهی» است. افرادی که هنجارهای مشترک دارند می توانند به اصلاح شیوه و مسیر هم بپردازند. در این فرایند هر یک از متربّیان گروه، خواه ناخواه به عامل اجرایی مربّی تبدیل می شوند. این مساله از آن بعد اهمیت دارد که گاه تاثیر یک رفیق همراه و هم سن، از تأثیر یک مربّی بیشتر است. متربّی، هم نشین خود را بالاتر از خود احساس نمی کند. او را هم سطح خود می بیند. لذا چه بسا در عالم رفاقت پذیریشش از او بیشتر باشد. در چنین رویکردی متربّی به طور

1- وسائل الشیعه/15/268.