تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 185

غیرمستقیم از مربّی خود تأثیر می گیرد. ممکن است حتی متوجه تأیید مربّی نسبت به تاثیر پذیری اش از گروه بشود امّا این متفاوت از هنگامی است که او در ارتباط مستقیم با مربّی قرار می گیرد. محیط یک پارچه و مطلوب گروه، هم القای ارزش می کند و هم ضد ارزش را برنمی تابد. لذا متربّی در صورت ارتکاب آن، فوراً دست به ترمیم و اصلاح می زند.

کارکرد سوم یک گروه مثبت این است که مربّی می تواند میان آن ها رقابت سالم برگزار کند. افراد یک گروه با یکدیگر احساس سنخیت می کنند. از طرف دیگر هر یک دوست دارد در انجام خیر از دیگران سبقت بگیرد. مربّی می تواند از این ظرفیت برای برقراری رقابت مثبت استفاده کند. البته این رقابت باید رقابتی سالم باشد و نباید به قیمت از هم پاشیدن گروه تمام شود. مربّی آگاه در عین ایجاد رقابت می کوشد تا فضای رقابت به خصومت تبدیل نشود. برای این منظور باید رقابت هایی مختلف تعریف کرد؛ به گونه ای که برندگان این رقابت مختلف باشند و هر یک از مجموعه ی رقابت ها احساس رضایت کنند.

کارکرد چهارم و مهم ترین کارکرد یک گروه مثبت، اعطای «هویت و عزت» به متربّی است. احساس هویت و عزت باعث می شود که متربّی با نیروی بیشتری در مسیر پای بندی به ارزش ها حرکت کند. این پشتوانه ی مهم باعث می شود او بتواند برخلاف موج جامعه ی ناسالم حرکت کند و سختی های این حرکت معکوس را به جان بخرد.

مرحوم استاد علامه کرباسچیان (رحمه الله) از همین کارکرد برای حفظ متربّیان خود بهره ها می گرفت. «دانش آموز علوی بودن» از یک طرف برای ما محدودیت هایی به بار می آورد. موی سر کوتاه، لباس ساده، مقید بودن به حلال و حرام، خصوصاً تقیّد به دوری از زمینه های شهوانی و.... همه و همه مشخصه های یک دانش آموز علوی بود. از طرف دیگر علامه فضایی ساخته بود که ما به این تقیدات خود افتخار می کردیم. تعلق به علوی برای ما شخصیت و هویتی به بار آورده بود که حاضر نبودیم آن را به چیزی بفروشیم. حتی بسیاری اوقات می شد که مورد تمسخر دیگران قرار می گرفتیم. ما را متحجر و واپس گرا می خواندند. حتی گاهی مشفقانه ما را نصیحت می کردند و