تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 19

کریم در سوره ی نور چنین می فرماید:

وَ لیَستَعفِفِ الَّذینَ لا یَجِدُونَ نِکاحاً حَتی یُغنِیَهُمُ اللهُ مِن فَضلِهِ.(1)

پس کسانی که [امکان] ازدواج را نمی یابند عفاف پیشه کنند تا خداونداز فضل خود بی نیازشان کند.

در رتبه ی نخست کسی که امکان ازدواج ندارد باید با رویکرد «خود کنترلی»، درهای ورودی وجود خود را به روی آفات ببندد تا زمینه ی انحراف برای وی فراهم نشود. امّا در رتبه ی دوم، ازدواج خود مرحله ای از رعایت عفاف است. امام صادق (علیه السلام) در توضیح این آیه ی شریفه می فرمایند:

ازدواج کنند تا خداوند از فضل خود بی نیازشان کند.(2)

در این مورد باید دل را به دریا زد و به فضل الهی امیدوار بود. خداوند در خصوص امر ازدواج از جوانان توکل خواسته و وعده داده که خود، آن ها را از فضلش بی نیاز می کند.

حال سخن این است که پدر در زمان مناسب وظیفه دارد عفت پسر جوان خود را از این راه تأمین کند. خصوصاً در روزگار ما این مهمّ برجسته تر است؛ چون مظاهر انحراف در ابعاد وسیعی جوانان را به خود فرا می خوانند.

روی همین اصل، علّامه بصیر در پایان سال آخر دانش آموزی، پدران دانش آموزان را فرا می خواند و فکر آنها را برای ازدواج پسران برمی انگیخت. این ضرورت برای او جای بحث نداشت و تا آن جا که می توانست در این مقوله همت می گماشت.(3)

1- نور/33.

2- الکافی/5/331.

3- بنگرید به: حدیث آرزومندی/70و71- روایت استاد/312.