تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 190

ای فاسق! از من دور شو! می ترسم که به آتش تو بسوزم! چه قدر نزدیکی به آتش! (1)

حضرت آن قدر به وی عتاب و خطاب می فرمایند که از نزد ایشان می یرود. از مدینه توشه برمی دارد و به کوه های اطراف آن پناه می برد. دست به گردن می بندد و چهل روز به توبه و زاری مشغول می شود. پس از این، آیات 135 و 136 سوره ی مبارکه ی آل عمران نازل می شود که وعده ی مغفرت الهی در پی استغفار را می دهد. رسول اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) پس از نزول این آیه، راهی بیابان می شوند. جوان را می یابند، دست هایش را از دور گردن می گشایند و به او بشارت رهایی از آتش را می دهند. سپس رو به اصحاب می فرمایند:

گناهان را آن گونه که بهلول تدارک [و جبران] کرد تدارک کنید.... (2)

بهلول نباش این ظرفیت را داشت که به دنبال عتاب رسول خدا (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) از ایشان و خداوند متعال نبرد. به خاطر این مؤاخذه ناامید نشد بلکه همین برخورد تند نبوی، باعث تنبه وی و روی آوردنش به توبه گردید.

غرض از نقل این جریان آن بود که تأکید کنیم، راههایی وجود دارد که هم باعث ایست دادن به متربّی می شود و هم در عین حال ارتباط او را با مربّی قطع نمی کند.

ممکن است در برخی موارد اعطای بینش به متربّی جواب بدهد. چنان که رفت گاه یک توجیه عقلی و منطقی می تواند برای متربّی کارساز باشد. گاه خواندن یک آیه یا روایت می تواند وی را از کاری که می کند منصرف کند. برخی اوقات می توان از تعصبات دینی متربّی برای نهی او از ضد ارزش ها بهره جست. گاه می توان او را به خاطر محبتی که به امام عصر یا سیّد الشهداء (علیهماالسلام) دارد از غلتیدن به ضد ارزش ها دور کرد. گاه می توان وی را به حال توبه درآورد و می توان او را در حالت خوف و رجا نگه داشت؛ از سویی از عذاب خدا ترساند و از سوی دیگر به فضل خدا امیدوار کرد.

1- امالی صدوق/ مجلس 11/ ح3.

2- امالی صدوق / مجلس 11/ ح3.