تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 193

برخورد با چنین موردی باید یک برنامه ی جامع به متربّی ارائه کرد.

باید برای خواب، خوراک، حمام، مطالعات، تلویزیون دیدن، روابط فامیلی و.... به وی برنامه داد و در هر یک رویکرد صیانت را شدیداً پی گیری کرد.

باز هم تأکید می کنهیم که حساسیت مربّی به گناه با حفظ ارتباط مؤثر قابل جمع است. مربّی هشیار خویشتن داری به هرج می دهد و با برنامه ریزی عمل می کند. چنین نیست که فوراً و بدون هیچ طرح و برنامه ای به خشونت روی آورد و چنین نیست که بدون در نظر گرفتن ظرفیت متربّی با وی شدت عمل به خرج دهد. بلکه بسته به رگ خواب متربّی، راه تعامل با او را پیدا می کند و از همان طریق می رود.

مطلب دوم: مربّی هشیار دیدی جامع نگر دارد. درست است که او این مشکل متربّی اش را یک «فاجعه» می شناسد امّا بزرگی این فاجعه او را نسبت به سایر مسائل متربّی غافل نمی کند. درست است که او به مشکل بسیار حادی دچار شده امّا چه بسا به مسائل دیگری نیز مبتلا باشد. مربّی هشیار به گونه ای به حل مشکل خودارضایی می پردازد که سایر مشکلات متربّی، حل نشده باقی نمانند. چه بسا تمرکز بیش از حد روی مشکل خودارضایی، نتیجه ی معکوس به بار آورد. باید فرایند درمان را طوری طراحی کرد که حل یک مشکل، باعث باقی ماندن یا بزرگ تر مشکلات دیگر نشود.

این نکته را با یک مثال پزشکی می توان بهتر تبیین کرد. وقتی پزشک می خواهد برای بیمارش دارویی را تجویز کند نسبت به عوارض آن دارو غفلت نمی کند. ممکن است دارویی که پزشک برای سرماخوردگی می دهد برای معده حساس، مضر باشد. لذا قبلاً این را احراز می کند که معده ی بیمارش سالم است و بعد آن دارو را برایش تجویز می کند. این ناشی از دید جامع نگر یک پزشک است. مربّی نیز باید همین نگرش را داشته باشد تا در درمان بیماری حادی چون خودارضایی، موفق شود.

مطلب سوم: با پی گیری راه های عقلایی و نیز توسل عاجزانه به درگاه اهل بیت (علیهم السلام) می توان بر این گونه معضلات فائق آمد. البته به عنوان یک «فرض ذهنی» می توان حالتی را تصور کرد که شدت ابتلای متربّی بسیار زیاد است. در مقام فرض محال