تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 20

فصل دوم: تعلیم الهی والدین به فرزندان

مقدمه

پیشتر این حق مسلم را برای فرزندان بر عهده ی والدین معرفی کردیم که باورها، احکام و اخلاق الهی را به آن ها بیاموزند. گفته شد که انجام این وظیفه طبق روایات، ثواب الهی را نصیب والدین می کند و در مقابل، کوتاهی در انجام این وظیفه، عقاب پروردگار را در پی می آورد. البته پیش از آن که مکاتب و نحله های انحرافی، فرصت تخریب فرزندمان را بیابند، باید به او رسیدگی نمود و سکات تربیتش براساس کتاب و سنت، را به دست گرفت. امیرمؤمنان (علیه السلام) در نامه ی خود به فرزندشان می فرمایند:

جز این نیست که قلب نونهال همانند زمین خالی است؛ هر چه در آن نهاده شود می پذیرد. پس من به ادب نمودن تو شتاب کردم پیش از آن که قلبت سخت شود و عفلت مشغول گردد.(1)

بخش اوّل از روایت شریف بیانگر واقعیت نونهالان است. متربّی ان تازه پا مثل زمین های خالی اند. هر چه در آن ها کاشه شود، همان برداشت خواهد شد. اساساً قابلیت این دست از متربّی ان بالاست. لذا اهمیت شتاب کردن در امر تربیت، خود را نشان می دهد. البته این «شتاب» به معنای شتابزدگی و دستپاچگی نیست؛ به این

1- نهج البلاغه، نامه ی31.