تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 203

«زهد» را در انسان تقویت می کند. زهد یکی از جنود عقل است.(1) و زیور بستن متربّی بدان، سبب رشد و تقویت عقلانیش می شود. اگر ما در مقام مربّی بتوانیم متربّی را به چنین مرتبه ای برسانیم به هدف والایی در تربیت دست یافته ایم. چون بی رغبتی به امور فانی و پشت کردن به دنیاطلبی، به معنای رغبت به آخرت و رو آوردن به خدامحوری است و غایت تربیت جز این نیست.

در مقابل اگر متربّی شخصیت خود را بی ارزش و از دست رفته ببیند دیگر شرافتی برای خویش قائل نمی شود که بخواهد به خاطر حیای از خود، از معاصی دور شود. احساس حقارت و رذالت، زمینه ای برای غلتیدن او در آفات می شود و بستر گرفتاری اش به شرور را فراهم می سازد. چنان که امام هادی (علیه السلام) می فرمایند:

مَن هانَت عَلَیهِ نَفسُهُ فَلا تَأمَن شَرَّهُ.(2)

کسی که نفسش نزد او پست و بی مقدار شد، از شسرش در امان مباش.

20) توسل و التجا به اهل بیت (علیهم السلام)

همه ی راهبردها و شیوه های تربیتی، صرفاً یک مقدمه اند که به نتیجه رسیدنشان و تأثیر گذاری شان به دست ما نیست. به علاوه ده ها عامل خارج از اختیار ما مطرح هستند که می توانند متربّی رشد یافته در گلخانه را زیر و رو و منحرف سازند. مدیریت این عوامل نیز واقعاً از توان و دسترس ما خارج است.

ما موظف هستیم در چارچوب وحی رو به اجرای روش های عقلایی آوریم. از این مرحله به بعد کار به دست ما نیست و واقعاً نمی دانیم با همه ی این فعالیت ها آیا باز هم متربّی ما ارزش مدار می شود و می ماند یا خیر. هیچ کس به ما تضمین نداده و تعهدنامه ی امضا شده در دستمان نگذاشته که متربّی مان در چارچوب این راهبردها و روش ها قطعاً و یقیناً ارزش مدار بار می آید. اگر هم اطمینان نسبی در این زمینه وجود دارد متکی به تجربه هایی است که در این عرصه، موفق بوده اند.

1- الکافی/2/20.

2- تحف العقول/483.