تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 204

این جاست که نیازمندی شدید ما به دست گیری، وجدان می شود. کسی که همه ی کارها به دست اوست باید زمینه ها را به نتیجه برساند و آفت ها را دفع کند:

این همه گفتیم لکن در بسیج بی عنایات خدا هیچ ایم هیچ

بی عنایات حق و خاصان حق گر ملک باشد سیه هستش ورق

در این عرصه توکل به فضل خداوند متعال و توسل به مظاهر درخشان رحمت او، بسیار کارساز است. در زیارت جامعه ی کبیره می خوانیم:

فازَ مَن تَمَسَّکَ بِکُم وَ أمِنَ مَن لَجَا إلَیکُم.(1)

هر کس به [دامان] شما آویخت رستگار شد و هر که به شما پناه برد ایمنی یافت.

یکی از توسل های جدی هر مربّی، باید برای متربّیانش باشد. این حاجت و مقصود، بسیار پراهمیت است و نقش اساسی در سعادت خود مربّی بازی می کند. توفیق مربّی در این عرصه، او را در پیشگاه امام زمانش سربلند می کند؛ چون از امانت وی به خوبی نگه داری کرده و آن طور که او می خواسته بارش آورده است. از آن طرف، سرافکندگی در قبال امام زمان (علیه السلام) طعم بسیار تلخی دارد و خدا نکند که آن حضرت، ما را در امانت های خویش خائن بداند.

بزرگان و پیران ره، همواره به یاد ما می آورند که جداً فرزند خودمان را به موالی مان بسپاریم. غریق رحمت باد پیر طریق معرفت که می فرمود:

وقتی بالغ شدم پدرم مرا به حرم امام رضا (علیه السلام) برد. خود پشت سر من ایستاد و مرا رو به ضریح گرفت. گفت: فرزندم! تا امروز مرا پدر خود می دانستی از امروز بدان که پدر تو این آقاست و تو را به دست او سپرده ام.

این رفتار آگاهانه و از سر معرفت، صرفاً یک اقدام نمادین نبوده است. قدیمی ها و بزرگ ترهای ما می فهمیدند که باید به کدام پناهگاه رو بیاورند و دست تمسک به کدام دامان بیاویزند. عجز بنده وار خود را قبول داشتند و به کرم سروران خود نیز

1- من لا یحضره الفقیه/2/613.