تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 208

مفقوده یافت می شود مثل این است که قطعه ی گم شده ی پازلی مرتب شده، به دست متربّی می رسد. به محض قرار دادن این حلقه در جای خود، چهره ی نتیجه نمایان می شود و شکل نهایی پدیدار می گردد. حال متربّی به حاصلی دست می یابد که خود برای درو کردن آن عرق ریخته است.

به عنوان مثال فرض کنیم می خواهیم با روش فعال مفهوم اخلاقی «احترام به والدین» را به دانش آموزان دبیرستانی بیاموزیم. برای ایجاد انگیزه و درگیر کردن متربّیان، می توان داستان دوری یک فرزند از والدین مهربانش را برای آن ها خواند. می توان افسوس های فرزندان قدرنشناس را به خاطر جبران نکردن محبت های والدین، به تصویر کشید. می توان آلبوم عکس آن ها - از کودکی تا بدین جا - را مرور کرد و نقش پررنگ پدر و مادر را در این روند نمایان کرد و....

به این ترتیب متربّی براساس عاملی که او را تحریک می کند نسبت به موضوع بحث علاقه مند می شود. حال نوبت آن است که مربّی او را با مساله درگیر کند. در این حالت می توان پرسید: «پدر و مادر چه نقشی در زندگی شما داشته و دارند؟» یا می توان از آن ها خواست که «خود» لیستی از حقوق والدین بر خود را تهیه کنند. به این ترتیب متربّی خود انگیخته، در ذهن خود می کاود و فهرستی از احسان های والدین به خود را تهیه می کند. حتی ممکن است در این میان دست به تحقیقات و جمع آوری اطّلاعات از اطرافیان هم بزند. پس از جمع آوری اطّلاعات، خود آن ها را منظم می کند و ارائه می دهد. در این مرحله مربّی تشخیص می دهد چه مقدماتی باید به این مفاد اضافه شوند تا متربّی لزوم احترام و احسان به والدین را دریابد.

یک روش می تواند این باشد که مربّی از متربّی بخواهد با رجوع به عقل و وجدان خود قضاوت کند و بگوید که اگر در برابر لطف و محبت های این چنین کسی قرار گیرد چه عکس العملی نشان می دهد؟ اگر کسی یک عمر برای رشد مادی و معنوی اش تلاش کرده باشد چه احساسی نسبت به او پیدا می کند؟ خود را نسبت به او چگونه می بیند؟ مربّی در واقع می تواند عقل متربّی را در این حالت، اثاره (شکوفا) کند و در موضوع «لزوم شکر منعم» به وی تنبه عقلانی بدهد. این جا متربّی خود پاسخ را می ادهد. مثلاً ابراز می کند که در برابر چنین کسی خود را مدیون می داند و همیشه سعی می کند که