تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 218

در جلسه ی دوم پی می گیرد و بالاخره آن را به سمت نتیجه ی مطلوب خود هدایت می کند. دست آخر نیز به تفصیل به تحلیل نتیجه ی به دست آمده می پردازد. برای آن که به روشنی به این نکته واقف شویم گزارشی از جلسه دوم کلاس را مرور می کنیم.

ایشان در ابتدای جلسه ی دوم بحث جلسه ی اوّل را پی می گیرد و به جمع بندی و تلخیص گفتارهای دانش آموزان در جلسه ی پیشین می پردازد. سپس جمع بندی جلسه ی گذشته ی خود را نیز یادآور می شود و تأکید می کند که «در جواب این مسائل گفتیم آقا نه! این ها همه اش بی معنیه!» پس از این دوباره سؤال خود را مطرح می کند و از هدف تحصیل جست و جو می نماید. یکی از بچه ها مجدداً هدف از تحصیل را «کمک به اجتماع» می شناسد و مرحوم علامه مجدداً بر این امر «ثمَّ ماذا؟» (برای چه؟) می گذارد. دانش اموزی کمک به اجتماع را «کمک به نجات آن از فساد» اعلام می کند و دانش آموز دیگری این بدی و فسلاد را «بدی و فساد در ناحیه ی دین» معرفی می نماید. پس از این بحثی فرعی میان مرحوم علامه و یکی از دانش آموزان بر سر «ملاک ترجیح اسلام بر سایر ادیان مثل مسیحیت» درمی گیرد. این جاست که مرحوم علامه می پرسد: «مگر آن ها وضعشان خوب نیست و در رفاه بیشتری نیستند؟ و مگر ما مثلاً برای علاج بیماری هایمان نیازمند آن ها نیستیم؟ پس اسلام آمده که چه چیز را درست کند؟»

این جاست که دانش آموزی پاسخ می دهد: «آخه اونا برای زندگی دنیایی کار می کنند!»

مطالعه ی ادامه ی بحث و نتیجه گیری علامه را به شما وامی گذاریم:

استاد: ها... حالا یواش، یواش داره درست می شه، دنیایی چیه آقا، نفهمیدم؟

- ما دو جهان داریم. یکی دنیا، یکی دنیای آخرت.

استاد: نگید دنیای آخرت، دنیای آخرت غلط است. بلکه یکی آخرت است. یکی هم همین دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم.

استاد: ایشون داره نزدیک می شه، خب، خب.

- اگر یکی بخواهد همه ی عیش و نوشش را در این دنیا ببرد نمی تواند از