تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 22

«اعتقادی» زیر خلاصه کرد:

اول اینکه متربّی این والدین، نسبت به «توحید» خداوند عزوجل فهم عمیق پیدا می کند. توحیدی که قرآن از آن دفاع می کند به معنای خارج کردن خداوند عزوجل از دو حد مذموم «تعطیل و تشبیه» است. متربّی قرآنی در عرصه ی توحید از هرگونه نگاه انحرافی تشبیه آمیز مصون داشته می شود. خود را در برابر خدای بی همتا، بنده محض و نادار و ناچیز می بیند. در یک کلام خود را «عبد» پروردگارش می بیند که اگر یک دم به حال خود رها شود، نابود و تباه می گردد. در یک کلام همه زندگی خود را صحنه عرض عبودیت به پیشگاه الهی می داند.

دوم اینکه متربّی این والدین نیک بخت، نسبت به «نبوت» رسول اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) نگاهی صحیح دارد و بعثت آن بزرگوار را «فضل» و «سنت» الهی می شناسد. دین را آیین عبودیت و بندگی خدای یکتا می داند که برنامه جامع و کامل آن را پیامبر بزرگ اسلام (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) برای بشر تا روز قیامت به ارمغان آورده است. آن حضرت را مخزن علم الهی می داند و هیچ علمی (حتی زمین شناسی و کیهان شناسی و....) را از این دایره مستثنی نمی کند. کلام آن بزرگوار را برخاسته از بستر عصمت و «حجت تعبدی» می داند و برابر آن سر تسلیم فرود می آورد. در وحی به ذره ای خطا قائل نیست، چه وحی درباره ی «مسائل صرفاً دینی» باشد و چه به «این جهان و جامعه ی انسانی» مربوط شود. یک متربّی قرآنی، قرآن را کلام الله می داند نه آن که آن را آیینه ی ذهن پیامبر» بشناسد و «ساخته و پرداخته ی ذهن پیامبر» بداند. او وحی را الهامی الهی می داند، امّا هرگز مسانختی میان آن و «تجربه ی عارفان» یا «شعر شاعران» در نظر نمی گیرد. قرآن در نظر وی عین حق و صدق و عاری از تاثرات بشری است. هرگز قائل نیست که «احوال روحی پیامبر» در تعابیر قرآن تاثیرگذار بوده است و نمی پذیرد که محتوای قرآن از خدا و قالب الفاظ آن از ناحیه ی پیامبر باشد.

در گام سوم، تسلیم متربّی قرآنی در برابر رسول اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) انقیاد همه جانبه ی وی در مقابل اوصیای معصوم آن حضرت را نتیجه می دهد. او به «منصوص»بودن جانشینان پیامبر اکرم ایمان دارد و آنها را «منصوب» از سوی خداوند متعال