تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 222

21 سال، اگر مربّی موفق شده باشد می تواند متربّی را فردی خودکنترل و خود رهبر ببیند. حاصل این 21 سال باید جوانی متدین و عاقل باشد که خود توان لازم برای مدیریت خویش را دارد.

از این وهله به بعد نظارت مربّی تا حد زیادی قابل کاهش است. به علاوه، صرف نظر از تأثیرگذاری مربّی، تعیین 21 سال، نشانگر تکون اصل شخصیت انسان در این بازه سنی است و نشان می دهد که متربّی عاقل و متدین، می تواند در این سن سکان تربیت خود را تا حد زیادی به دست گیرد.

روند تربیت از گهواره آغاز و به گور ختم می شود امّا در برخی مقاطع سیطره و مدیریت بیرونی مربّی لازم است. از برخی مقاطع به بعد، این خود متربّی است که دین و عقل را به عرصه ی وجود خویش دعوت می کند و پای مکتب آن ها زانو می زند. خود اوست که تربیت خویش را به ارزش ها می سپرد و با گوش سپردن به رهنمودهای عقلانی - وحیانی، فرایند تربیت را خود تا دم مرگ پیگیری می نماید.

بنابراین 21 سال، یک فرصت طلایی تربیتی است که به طور معمول و اکثری به شکل گیری شخصیت متربّی می انجامد. متربّی تا 21 سال قابل پرورش و ساخت است و البته با گذشت این زمان، شکل دهی جدید متربّی، در مقایسه با پیش از آن، بسیار دشوار می شود.

با این مقدمه وارد بحث مقاطعه سه گانه ی تربیتی می شویم. در ابتدا شش روایت شریف را - که مبنای این بحث است - نقل و ترجمه می کنیم. سپس در هر مقطع به بررسی تأکیدات و تعبیرات این روایات می پردازیم. چنان که گفتیم در برخی مقاطع، توصیه های افزون تری هم هست که آن ها را نیز مطرح می کنیم. در برخی مقاطع نیز بحث های مهم تر را بسط بیشتری خواهیم داد و با تفصیلی بیشتر، درباره ی آن ها سخن خواهیم گفت.

ب) متن و ترجمه ی روایات سه مقطع تربیتی

1) قال الصادق (علیه السلام): دَع اِبنَکَ یَلعَب سَبعَ سِنینَ وَ یُؤَدَّب سَبعَ سِنینَ وَ