تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 228

بیرون بزنیم. این کار، کودک را افسرده و به شدت آزرده می کند؛ به حدی که میان ما و خود احساس گسست شدید می نماید.

اما برخورد صحیح این است که:

اولاً به درخواست او توجّه کنیم و به سخنتش گوش فرا دهیم. برخی والدین به هر دلیل حال و حوصله ی تعامل با کودک را ندارند. به همین خاطر یا فوراً به درخواست او پاسخ مثبت می دهند (که در این صورت مجبور خواهند شد زیر بار تمامی خواسته های وی بروند ولو برایش مضر باشد) و یا آن که پس از مدتی بی توجهی به کودک، یک باره کلافه می شوند و با کودک برخورد تند می کنند و کار به گریه و درگیری می کشد. راه مناسب این است که کودک آغوش توجّه ما را به روی خود باز ببیند و از ما بی حوصلگی و بی توجهی مشاهده نکند. این تا حد زیادی توقع او از ما را برآورده می سازد.

ثانیاً با توجّه به سیاست جایگزینی می توانیم بلافاصله خوراکی دیگری که مفیدتر یا کم ضررتر است انتخاب کنیم و آن را به وی پیشنهاد نماییم. حتی می توانیم چند گزینه ی دیگر در برابر وی قرار دهیم تا خودش یکی را انتخاب کند. در این صورت او رضایت می دهد که خوراکی مضر را کنار بگذارد و خوراکی دیگری را «به جای» آن به دست آورد. در این حالت می توان با آرامش و رضایت خاطر کامل او، از فروشگاه بیرون آمد و در عین حال خواسته ی اولیه ی وی را هم برآورده نکرد.

باز هم تذکر می دهیم که کودک در این سن، فاقد رشد و بلوغ عقلی است. به همین خاطر ممکن است اساساً ضرر خواسته ی خود را نفهمد و لذا بر آن اصرار و پافشاری بیش از حد کند. در این حالت شاید نتوان با «استدلال های عقلانی» وی را راضی کرد در این صورت باید وی را منصرف کنیم و فشار اصرار وی را، از آن چه می خواهد، به سمت و سوی دیگر معطوف نماییم.