تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 23

می شناسد. آنها را صرفاً با عنوان «علمای ابرار» وصف نمی کند بلکه شأن والای «عصمت» را برای آنها قطعی می داند و در مکتب قرآن ایشان را حائز «علم الهی» می بیند. متربّی قرآنی «اهل ذکر» (اهل بیت (علیهم السلام)) را «مفسران» و «مبینان» و «معلمان» واقعی قرآن می شناسد. ایشان را «کهف حصین» خود می داند و توسل و اتکا به آنها را سر لوحه ی هرگونه فعالیت خود قرار می دهد. ولایت آن سروران را شرط قبولی اعمال می شناسد و محبّت آن مقربان خدا را در دل شکوفاتر می کند. در میان این خلفای الهی برای ارتباطی قلبی و عملی با حجت حی زمان حضرت بقیه الله الاعظم ارواحنا فداه اهمیتی ویژه قائل می شود.

در قدم چهارم خداوند متعال را «عادل» می داند و او را براساس تشخیص عقل - در مورد حسن و قبح ذاتی برخی افعال - از اتهام هرگونه ظلمی مبرا می کند. زشت کاری بندگان خدا را صرفاً مربوط به «اختیار» و «انتخاب آزادانه»ی خود آنها می داند و افعال ناپسند آنها را هرگز به خداوند منتسب نمی کند. «عقاب بلابیان» و «تکلیف مالایطاق» را از ساحت قدس ربوبی به دور می دارد و روز قیامت را عرصه محاسبه براساس عدالت و حق می شناسد.

در مرحله پنجم متربّی قرآنی در پرتو تعالیم الهی قائل به «معاد جسمانی« است؛ همان معادی که قرآن بر مفاد آن تأکید و تفضیل دارد. پس در این زمینه دنباله رو علوم بشری و تحلیل های بافتنی نیست. روز قیامت را عرصه ی جزای الهی می بیند و به «بهشت و جهنم واقعی» - نه «خیالی و انشائی» - قائل است. عقاب پروردگار را جدی و دردناک می شناسد و از آن هراس دارد. به بهشت مشتاق است و آن را مظهر رضای حق و مجلای سعادتمندی خود می بیند. «بقای روح» برای متربّی قرآنی به عنوان یک اصل اعتقادی به شمار می رود که خود را در عمل وی هویدا می کند و سبب «آخرت محوری» وی در زندگی دنیوی اش می شود.

با توجّه به بخش پایانی روایت شریف می توان ادعا کرد که ویژگی سوم پایه و مایه ی آن ثواب بی نهایت است. درست است که آشنایی و انس با قرآن و معارف قرآنی این فرزند را به جایگاهی والا رسانده است؛ امّا اگر او اهل ولایت نبود، هرگز قرائت