تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 230

حال فرض کنید پدر او را به همراه خود به فروشگاه نمی برد. در این صورت آیا کودک باخبر می شد که چه خوراکی هایی با چه بسته بندی های رنگارنگی در آن هست؟ مسلماً خیر. همین باعث می شد او برای برآورده شدن خواسته اش تحریک نشود و «احساس نیاز» به خوردن آن خوراکی مضر، امّا خوش مزه، پیدا نکند. در این صورت پدر می توانست برای شاد کردن کودکش، به انتخاب و صلاح دید خود، خوراکی اش را برای وی انتخاب کند و در فضایی بدون چالش و پر از مهر و محبت، خاطر فرزندش را طراوتی دوباره ببخشد.

این همان «صیانت» متربّی از خواسته ای است که برایش مضر می باشد. در این حالت اصلاً نیازی به داشتن یا خوردن آن خوراکی مضر مطرح نمی شود و مربّی از پژمردگی فرزندش پیش گیری می کند. امّا در حالت پیشین احساس نیاز کودک برانگیخته شده بود اصرار وی هم در میان آمده بود امّا مربّی با روش جایگزین سازی راهی برای خروج از بحران و بن بست پیدا کرداه بود. بنابراین چه بسا روش صیانت، مقدم بر روش جایگزین سازی و تأثیر گذارتر از آن باشد.

تلقین و فضاسازی

سیاست دیگری که می توان در جهت ایجاد رضایت خاطر فرزند به کار برد، سیاست «تلقین و فضاسازی» است. فرض کنید پیش از آن که کودک از وجود آن خوراکی مضر آگاه شود و مزه ی فریبنده ی آن را بچشد به نحو ملموسی با خطرات آن آگاه گردد. مثلاً عکس کودکانی را ببینید که به خاطر خوردن آن خوراکی مضر به شدت بیمار شده اند. یا ببیند هرگاه نام آن خوراکی می آید همه از آن، احساس انزجار می کنند و قیافه ی متنفرانه از خود بروز می دهند. در این صورت خطر آفرینی و «بد» بودن آن خوراکی خاص برای وی قطعی می شود.

جا افتادن این خطر آفرینی و تنفرآور بودن، حتی می تواند با تکرار جملاتی نظیر «چه خوراکی کثیفی!»، «اغلب بچه هایی که آن را خورده اند دلشان درد گرفته و نمی توانند بازی کنند!»، «بچه های خوب از این خوراکی های بد، بدشان می آید» و.... در نهاد وی جایگزین شود.