تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 237

این نظر، ناشی از برداشت نادرست از انسان و ویژگی های اوست. انسانی که طبعاً به سوی راحتی و بی قیدی تمایل دارد چگونه مثلاً برای نماز صبح رنج بیدار شدن از خواب ناز را بر خود تحمیل می کند؟ انسانی که همواره در قید و بند نفسش دست و پا می زند کجا خود به خود انگیزه پیدا می کند که این زنجیره ها را بگسلد و سختی عبادت را به جان بخرد؟

باید به انسان برنامه داد، باید به تربیت همگرای وی اندیشید، باید هنرمندانه برای وی فضاسازی کرد، تذکرش داد و از غفلت به درش آورد. اگر ما مدعی تربیت علوی هستیم جفاست که این توصیه های مشفقانه ی اهل بیت (علیهم السلام) را نشنیده بگیریم و آن اهتمامی را که باید، در برنامه ی آموزشی پایان هفت سال اول، اعمال نکنیم.

به هر طریق این وظیفه نباید بر زمین بماند. اگر هم مدرسه در این زمینه اهمال می کند والدین متدین باید خود در این عرصه دست به کار شوند وگرنه قافیه را خواهند باخت.

2-4) توصیه های صیانتی

به موازات توصیه های عبادی در هفت سال نخست، برخی توصیه های مربّیان آسمانی، رنگ و بوی صیانتی دارند.

روه اوّل این توصیه ها به تعامل دختران پنج تا هفت ساله با مردان نامحرم مربوط می شود. به عنوان نمونه امام رضا (علیه السلام) در جمعی از بنی هاشم دعوت شدند. دختر بچه ی صاحب خانه در میان جمع مردان حضور داشت. اهل مجلس او را به خود نزدیک می کردند و به او محبت می نمودند. وقتی دختر بچه نزدیک امام (علیه السلام) شد آن حضرت از سن وی پرسیدند. گفته شد که پنج ساله است. به دنبال این، حضرت او را از خود دور نمودند.(1) در روایت دیگری، راوی از امام (علیه السلام) می پرسد: «من به دختر بچه ای محرم نیستم امّا او به آغوش من می آید. من نیز او را بغل می کنم (به دوش می گیرم) و می بوسم [نظر شما در این باره چیست؟].» حضرت پاسخ می فرمایند:

1- الکافی/5/533.