تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 245

دست کند، حرف زدن و راه رفتن و سخن گفتنش شبیه وی باشد و.... اگر دختر است درست مثل مادر یا خواهر بزرگترش کار خانه می کند یا روی خود را می گیرد و چادر می پوشد و مثل مادرش سجاده و چادر نمازی برای خود می خواهد و..... سعی می کند همان رفتارها و رعایت های مربّی خود را عیناً الگوبرداری کند. این بهترین فرصت برای فضاسازی مثبت در خانواده است.

در بحث های پیشین گفته شد که در کف نهادینگی، انتخاب متربّی همراه با اختیار، آگاهی و رضایت است. تأکید کردیم که در این مرحله، دانستن «چرایی» حسن یک رفتار نه لازم است و نه متربّی هنوز به عقلانیتی دست یافته که بتواند استدلال آن را به طور کامل فهم کند. تربیت عقلانی در این مرحله مبتنی بر اکتشاف «چرایی» یک رفتار نیست. این چرایی در آینده توسط متربّی قابل داریافت و فهم است. امّا پیش از رسیدن به آینده، می توان در فضایی بدون چالش و محبت آمیز، ارزش ها را از در و دیوار به متربّی القا نمود. بارش و ریزش ارزش ها «کف نهادینگی» را بدون زمت برای ما به کف می آورد.

در این مقطع متربّی - به خاطر ویژگی عبد و خادم بودن - کاملاً پذیرا و مطیع است. لذا راه همواری وجود دارد که راهبرد «فضاسازی» اولین نتایج خود را به بار بیاورد. البته باز هم تأکید می کنیم که ثمربخشی فضاسازی فرع بر این است که آفات آن تا حد زیادی با صیانت نسبی دفع شده باشند. نبود و کمبود آفت ها، زمینه ی اثرپذیری متربّی را در این سن، به طور شگفت آوری آماده تر می کند. در چنین فضایی، می توان بسیاری از آداب فردی، خانوادگی، اجتماعی، عبادی، صیانتی و.... را در نهاد متربّی جانشین کرد.(1) مانند:

1- در مورد این آداب و ابعاد آن به زودی مفصلاً توضیح خواهیم داد.