تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 246

- طرز غذا خوردن، نظافت و بهداشت و.... (آداب فردی)

- به کارگیری ضمیر جمع در سخن گفتن با بزرگ ترها، برخاستن پیش پای والدین، پا دراز نکردن در حضور آن ها و.... (آداب خانوادگی)

- سلام کردن، خوش رو بودن، تندی نکردن با دیگران، رعایت قوانین و احترام به حقوق مردم و.... (آداب اجتماعی)

- نماز اوّل وقت، آداب زیارت، آداب روزه، مقدمات و تعقیبات نماز و..... (آداب عبادی)

یکی از عوامل مهم «تلقین پذیری» در این سنین «الگوسازی» (modeling) و «همانند سازی» (indentification) متربّی است. او مربّی محبوب خود را به عنوان اسوه و الگو می پذیرد و سعی می کند هر چه بیشتر خود را به او نزدیک سازد. شرط بسیار مهم «الگوگیری» توسط متربّی، این است که منزلت و مرتبت مربّی در نظر او نشکسته باشد. کودک و نوجوان در این سنین به طور طبیعی مطلق گرا هستند. شخصیت افراد را سیاه و سفید می بینند و نگاه طیفی ندارند. لذا اگر مربّی در چشم آن ها بشکند چیزی از الگو باقی نمی ماند که برای آن ها قابل تأسی باشد. قبول داریم که «سفید» دانستن مربّی به طور کامل، مطابق واقع نیست. مربّی قطعاً معصوم نیست و دارای عیب ها و نقطه ضعف های متعددی است. امّا فعلاً در این سنین به صلاح متربّی است که این عیوب و نقایص در چشمش جلوه نکنند.

این مصلحت اندیشی، ناشی از ویژگی بینشی متربّی است. تربیت آرمانی از فرصت مطلق گرایی او استفاده می کند تا فضاسازی مؤثر خود را به کرسی بنشاند و کف نهادینگی را به دست آورد. برای نیل به این هدف، تربیت آرمانی «اسطوره» بودن مربّی در چشم متربّی را حفظ می کند؛ هر چند مطابق واقع نباشد. درست است که حجیت صددرصد مربّی صحیح نیست امّا نباید این عینک را از چشم متربّی برداشت.

نمی خواهیم بگوییم «باید مربّی را تقدیس و تنزیه کرد». سخن در این است که اگر ما کودک را به طور طبیعی در این سن به حال خود رها کنیم چنین روحیه ای را داراست. سعی نکنیم این روحیه را تغییر دهیم چون در این صورت فرصت مغتنمی