تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 261

مثال می توان به یک نمونه ی بارز و زیبا اشاره ای گذرا داشت:

سالار سپاه ابا عبدالله (علیه السلام) حضرت قمر بنی هاشم اباالفضل العباس (علیه السلام) بود. شب عاشورا شمر لعنه الله علیه برای حضرت عباس و برادران بزرگوارشان، امان نامه آورد. آن بزرگوران از شدت ادب و حیایی که برابر سرور و مولایشان داشتند هرگز پاسخ او را ندادند تا آن که امام حسین (علیه السلام) فرمانشان داد. پاسخ آنان به این امان نامه ها پاسخی دندان شکن بود که شمر را سرشکسته و عصبانی راهی اردوی خود کرد.(1)

جلوه ی دیگر ادب آن بزرگوار هنگامی بود که به حضور مولایش رسید و از تنگی سینه ی خود شکایت فرمود. خون آن حضرت به جوش آمده بود و می خواست از لشکر اشقیا انتقام بگیرد امّا امام حسین (علیه السلام) به ایشان دستور دادند به جای سلحشوری در میدان نبرد، قدری آب برای کودکان تهیه کند.(2) آن حضرت بدون درنگ فرمان امام زمان خود را گردن نهاد و مؤدبانه خواسته ی ایشان را بر خواسته ی خود ترجیح داد.

آخرین جلوه ی ادب حضرت عباس (علیه السلام) در قبال مولایش، جایی بود که تشنه و کوفته به آب فرات رسید امّا از آن ننوشید؛ بدان خاطر که یادش آمد مولایش و خانواده ی ایشان تشنه اند.(3)

این جلوه های کم نظیر ادب در برابر امام زمان، حاصل معرفت والایی بود که خداوند به اصحاب بی مانند سیّدالشهداء (علیه السلام) عطا فرموده بود. حضرت عباس در رأس اهل ادب و معرفت بود که حتی در غیاب ظاهری امام زمانش، ادب در برابر جایگاه وی را پاس داشت و حاضر نشد تا او آب ننوشیده لب به آب بزند.

باری، ادب گاه حاصل معرفتی عمیق است که خداوند به فضل خویش عطا می کند. گاه خداوند حق عظیم خود یا اولیایش را به انسان می فهماند و از این طریق او را با خیزشی درونی، به ادب در برابر خدا، رسول و امام مقید می فرماید.

1- موسوعه کلمات الإمام الحسین/390 به نقل از الفتوح، اللهوف، اعیان الشیعه، الإرشاد و.... .

2- همان/471 به نقل از منتخب طریحی و معالی السبطین.

3- بحارالانوار/45/41.