تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 264

قرآن می دهند طرف مقابل قرآن را با دو دست می گیرد، می بوسد، بر پیشانی می گذارد و آن را می گشاید. نیز هرگز آن را بر زمین نمی نهد و پیش روی قرآن پای خود را دراز نمی کند. همین رفتار به صورت «شرطی» در متربّی نیز ایجاد می شود. او نیز عادت می کند که همواره چنین رفتاری را با قرآن پی گیرد؛ در عین این که نمی فهمد حسن این کار از چه بابی است. کشفی نسبت به حسن احترام به قرآن ندارد امّا به صرف این که بزرگ ترها چنین می کنند او نیز همین رفتار را تکرار و تقلید می کند. درست است که نمی توانیم اسم این رفتارها را در سن پیش از بلوغ، ادب بگذاریم امّا این فرهنگ غالب خانوادگی، برای ادب آموزی آینده ی متربّی، بسیار مؤثر است.

پس از این که متربّی به سن تمیز رسید تداوم این رفتارها برای وی مشکلی ایجاد نمی کند بلکه او بر حسب عادت و به طور طبیعی آن ها را ادامه می دهد. با این تفاوت که در مقطع جدید سنی «می فهمد» که باید به قرآن احترام بگذارد. کشف حسن این گونه آداب، به روند نهادینه شدن ارزش ها و آداب یاری می رساند و در حقیقت پشتوانه ی شناختی آن ها را فراهم می کند. با این زمینه چینی، متربّی در هفت سال دوم آداب را پس نمی زند. حسن تقیّد به آن ها را فهم می کند. پای بندی اش به آداب بیشتر هم می شود و تداوم نیز می یابد.

با این تفاصیل اگر می خواهیم فرزندمان اهل مسجد شود باید از همان ابتدا به فکر باشیم. اگر می خواهیم از مجالس روضه خوشش بیاید و به آن ها خو بگیرد باید از همان اوّل زمینه سازی کنیم. اگر می خواهیم دخترمان با حجاب بار بیاید راهش قطعاً این نیست که تا شب قبل از به تکلیف رسیدنش، وی را آزاد و رها بگردانیم. تربیت یک فرایند است. موضوع تربیت نیز انسان است نه یک آدم آهنی که بلافاصله پس از زدن یک دکمه کار خاصی را انجام دهد. برای با حجاب شدن دختر باید با شیبی ملایم از چهار یا پنج سالگی آغاز به فعالیت کرد. باید فضا را شکل داد، علاقه ایجاد کرد، اصل حجب و حیا را برای وی جذابیت بخشید و.... این گونه می توان تقیّد او به حجاب را به راحتی در هفت سال دوم به دست آورد و در عین حال در کنار القائات مثبت، به او اعطای بینش هم کرد.