تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 27

این برائت از عذاب، در عالم برزخ نیز به داد پدر و مادر می رسد. به این داستان جالب توجّه کنید:

روزی پیامبر اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) با جمعی از اصحاب، از قبرستان بقیع عبور می کردند. چون نزدیک قبری رسیدند پیامبر اکرم به اصحابشان فرمودند: «سرعت بگیرید و با عجله از کنار این قبر عبور کنید.» یاران پیامبر اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) با شتاب از کنار آن قبر گذشتند و در هنگام بازگشت چون که نزدیک آن قبر رسیدند، می خواستند با عجله عبور کنند؛ ولی پیامبر اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) آن ها را نهی نمودند و فرمودند: «عجله نکنید.» اصحاب گفتند: «زمانی که از این جا می گذشتیم به ما فرمان ندادید که شتاب و عجله کنید؟» حضرت فرمودند: «آری، به جهت آن که در آن هنگام فرشتگان، صاحب این قبر را عذاب می کردند و او ناله و ضجه می زد و من طاقت شنیدن ناله هایش را نداشتم؛ ولی اکنون رحمت خدا او را فرا گرفته و عذاب از او برداشته شده است.»

اصحاب از سبب عقاب و سبب این که مورد رحمت خدا قرار گرفت، پرسیدند. حضرت فرمودند: «او مردی فاسق بود و به سبب گناهانش عذاب می شد. پس فرزندی از او باقی مانده بود که او را در همین ساعت نزد معلّم بردند. وی بسم الله الرحمن الرَّحیم را به او تعلیم داد و چون آن طفل نام خداوند را بر زبانش جاری کرد، خداوند به فرشتگانی که مامور عذاب پدرش بودند دستور داد: وی را رها نمایید و عذاب نکنید؛ زیرا سزاوار نیست مردی را عذاب کنم؛ در حالی که پسرش ما را یاد می کند.»(1)

جالب آن که این مرد فاسد، خود دست به کار تعلیم «بسم الله» به فرزند نبوده و خود فرزندش را نزد معلّم نفرستاده است. امّا با این حال، خداوند به خاطر انتساب او به پدرش از عذاب پدر صرف نظر می کند.

1- لئالی الأخبار/4/269.