تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 270

نخستین رکن، محبت دو طرفه است. مربّی هشیار فضا را به گونه ای می سازد که متربّی دوست می دارد با او انس بگیرد. دوست می دارد با او رابطه ای گرم برقرار کند. خوش می دارد که با او نشست و برخاست کند و از او رهنمود بگیرد. در یک کلام، شیفته ی مربّی خود است.

رکن دوم این رابطه در واقع نتیجه ی محبت دو طرفه است. متربّی، به مربّی محبوب خود «اعتماد» می کند، رازهای خود را با او در میان می گذارد، سفره ی دل را باز می کند و مسائل خصوصی خود را با وی باز می گوید. او را دوستی به حساب می آورد که خیرش را می خواهد. مربّی خود را قبول دارد و این قابلیت را در مربّی خود می بیند که گره ها را باز کند و در تاریکی ها رهنمایش باشد.

برای تحقق رابطه ی دوستانه با متربّی، هر دو این ارکان لازم هستند. اولاً محبت لازم است. هر انسانی دوست دارد با کسی انس بگیرد که به او علاقه مند است. اگر متربّی، علاقه ای به مربّی خود نداشته باشد هرگز خوش نمی دارد که خود را به وی ضمیمه کند و به وی ملصق باشد. ثانیاً علاقه ی تنها کافی نیست. اگر متربّی احساس کند که مربّی وی رازدارش نیست به وی اعتماد نمی کند و همین نبود اعتماد، محبت او را به مربّی کم رنگ می کند. به علاوه اگر شأن مربّی در نظر متربّی خدشه دار شود، و مربّی مقبولیّت خود را از دست بدهد، متربّی از او سلب اعتماد می کند. مربّی ایده آل، هم محبوب متربّی خود است و هم تکیه گاه و دل گرمی وی به شمار می آید.

به همین خاطر است که متربّی راه را باز می گذارد تا مربّی بر کارش اشراف داشته باشد و وی را تحت نظارت بگیرد. اصلاً خود با علاقه و اشتیاق زمام امورش را به دست مربّی می سپارد. از آن سو مربّی هشیار از این فرصت بهره می گیرد. متربّی را ملازم و همراه خود می کند (ملازمت) و وی را به خود می چسباند (ضمیمه سازی). در چنین رابطه ای هم نظارت همه جانبه ی مربّی مطرح است و هم عاطفه ی طرفینی وجود دارد.

چنان که پیش تر هم گفتیم به دنبال رابطه ی محکم عاطفی، همواره مربّی مشرف به امور تربیتی متربّی است و بر آن نظارت دقیق دارد. برای او وقت ویژه می گذارد و