تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 273

باعث می شود متربّی حدّاقل در زمینه ی فعالیت های مهم خود از او مشورت بخواهد.

مربی هشیار کاری می کند که متربّی وی را در رتبه ای قابل قبول، «امین» خود بداند. کاری می کند که متربّی تا حد زیادی به نصح و خیرخواهی او «ایمان» داشته باشد. مطمئن باشد که مشاوره اش با مربّی می تواند به او کمک کند و برایش کارساز و ره گشا باشد. با چنین نگرشی متربّی آرام آرام به ملازمت بیشتر با مربّی اش می اندیشد و هر چه بیشتر به وی ضمیمه می شود.

به هر طریق توصیه ی روایت شریف این است که متربّی در این سنین، کمال نیاز به یک مربّی آگاه و عاقل دارد. پس نباید وی را به حال خود رها کرد بلکه باید پا یه پای او پیش رفت و او را از خود نبرید.

باز هم تأکید می کنیم که این رابطه ی گرم باید یک اصل تلقی شود و «مداوم و پیوسته»« باشد. مربّی آگاه تمام تلاش خود را می کند که این رابطه به هم نخورد چون آگاه است که «گسست» رابطه، ریشه ی شکست تربیت می باشد. این ارتباط دو سویه در هفت سال سوم از اهمیت ویژه ای برخوردار است چون نیازمندی های متربّی، بیشتر آن را طلب می کند.

البته ملازمت و علاقه به ضمیمه سازی، امری طیف بردار است و ممکن است از متربّی خاصی نسبت به متربّی دیگر تفاوت کند. حتی ممکن است یک متربّی در این سنین چنان استقلال طلب باشد که، با وجود علاقه اش به مربّی، نخواهد ریز به ریز مسائل خود را با نظر وی تطبیق دهد. به همین خاطر ممکم است گاهی یا در مورد برخی متربّیان این ملازمت و انضمام، ضعیف شود یا ضعیف باشد. امّا مهم این است که این رابطه بریده نشود. این جا نقطه ای است که بودن ناقص، بسیار بهتر از عدم است و نرسیدن به شرایط ایده آل، نباید مربّی را نسبت به بودن یک «آب باریکه» مأیوس کند.

حتی اگر خود متربّی چندان علاقه ای به مشورت با مربّی خود نداشت حفظ این «آب باریکه» به این است که مربّی خود، وی را در تصمیماتش دخیل کند و از وی مشورت بگیرد. این امر آرام ارام وی را نیز متمایل به مشورت گرفتن از مربّی خود می کند و ملازمت سازنده را تقویت می نماید.