تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 274

2) استخدام و وزارت

اشاره

متربی در هفت سال سوم دارای دتو ویژگی اساسی است که زمینه ی «به خدمت گرفتن و مسئولیت دادن» به وی را فراهم می کند. نخست این دو ویژگی را متذکر می شویم و بعد درباره ی شیوه های این مسئولیت دهی بحث خواهیم کرد:

1-2) استقلال طلبی متربّی در هفت سال سوم

در هفت سال اول، و حتی دوم، متربّی خود را از جهات مختلف روحی و بدنی نیازمند مربّی اش می بیند. این است که وابستگی خود را قبول می کند و ترجیح می داهد زیر سایه ی والدین یا مربّی حرکت کند.(1) امّا در هفت سال سوم این معادله به هم میخورد. متربّی دیگر به طور طبیعی مطیع مربّی نیست. هفت سال دوم گذشته و روحیه ی «عبد» بودن سپری شده است. حالت او به سنی رسیده که احساس می کند باید مستقل باشد. به همین خاطر به راحتی در سایه ی کسی حرکت نمی کند. دوست دارد حسابش را جدا کند. می خواهد خودش باشد، خودش تصمیم بگیرد، خودش به تفریح برود.... کسر شخصیت خود می داند که «وابسته» به دیگران شمرده شود. در مقابل، این را برای خود مایه ی شخصیت می بیند که خودش برای خود، تصمیم بگیرد. با چنین رویکردی ممکن است در نقاطی با پدر و مادر یا مربّی به توافق نرسد و بخواهد بر خلاف تصمیم مدبرانه ی آن ها عمل کند. برای آن که در این نقاط از خطر پیشگیری کنیم تمهیدات ویژه ای لازم است که به آن خواهیم پرداخت.

2-2) دوست یا دشمن!

ویژگی مهم دیگر این سن، در قالب روایات شریف نمایانده شده است. این ویژگی عبارت است از «دوست» یا «دشمن» بودن متربّی با مربّی. اصولاً در این سن، متربّی نسبت به مربّی خود بی موضع نیست. موضع او میان دوستی و دشمنی با مربّی اش در

1- این براساس فطرت و حال طبیعی اوست امّا اگر تلقی اولیه اش دستکاری شود غیر از این می شود.