تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 275

نوسان است. هر قدر مربّی بتواند بیشتر با متربّی رفاقت کند، او را به دوستی با خود نزدیکتر ساخته و در مقابل هر قدر توفیقش در این امر کمتر باشد؛ متربّی بیشتر به سمت دشمنی با او کشیده می شود.

مربیان هوشمند از این ویژگی بهره می گیرند. ملازمت و ضمیمه سازی را عملیاتی می کنند و از این رهگذر، متربّی را تحت نفوذ و اشراف خود درمی آورند. اگر مربّی بخواهد در این سنین مسیر رصد کرده ی خود را در متربّی به کسر بنشاند جز با صداقت نخواهد توانست کاری از پیش ببرد. از آن طرف دیده می شود که برخی متربّیان با مربّیان خود برخورد تند و تیز می کنند، در برابر آن ها جبهه می گیرند و مقابلشان مقاومت می کنند. این نوعاً حاصل ناتوانی مربّی از برقراری ارتباط مؤثر است.

در مورد صداقت مربّی و متربّی، توجّه به چهار نکته لازم است:

نکته ی اول: در فرایند صداقت مربّی با متربّی، برقراری ارتباط عمیق، هدف نیست بلکه وسیله است. مربّی از این ابزار بهره می گیرد تا ارزش ها را در وجود متربّی اش نهادینه کند. به همین خاطر در فرایند رفاقت، در چارچوب ارزش ها حرکت می کند و در فضای دوستی، از هر فرصتی برای آموزش مستقیم و غیرمستقیم ارزش ها بهره می جوید. در یک کلام او با متربّی دوست می شود تا رشته ی تربیت صحیح را هم چنان پیوسته نگاه دارد.

نکته ی دوم: برای دوستی با متربّی باید زمینه و مقدمه هایی را فراهم کرد. مربّی هشیار در مقاطع پیشین اعتماد و محبت متربّی خود را جلب کرده است. اساساً «اعتماد»، «محبت» و «مقبولیّت»، مقوله هایی نیستند که یک شبه بتوان تولیدشان کرد. این ها گوهرهایی هستند که در بلند مدت به دست می آیند. مربّی بدخلق نمی تواند یک شبه نظر متربّی خود را تغییر دهد. مربّی غیرقابل اعتماد نمی تواند یک روزه اعتماد متربّی اش را جذب کند. مربّی آگاه در مقاطع مختلف امتحان خود را موفقیت آمیز پس می دهد و آرام آرام از سوی متربّی پذیرفته می گردد.

نکته ی سوم: برای برقرار ماندن ارتباط مؤثر و رفاقت دو طرفه، باید به عنصر