تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 277

3-2) مشورت با متربّی

با این تفاصیل باید دو عنصر اساسی تربیتی در این مقطع مورد توجّه قرار گیرد: نخست عنصر استقلال طلبی متربّی. دوم عنصر رفاقت و ارتباط مثبت با متربّی. یکی از راه کارهایی که هر دو این عناصر را تأمین می کند، و به هر دو این نیازها پاسخ می دهد، «مشورت» با متربّی است. مربّی آگاه در این مقطع از متربّی خود نظرخواهی می کند و او را طرف مشورت خود قرار می دهد.

مشورت گرفتن از متربّی دو فایده ی اساسی در پی دارد:

نخست به برقراری ارتباط مؤثر دو طرفه کمک می کند. «اعتماد»، یک حس دو طرفه است. وقتی متربّی، اعتماد مربّی به خود را ببیند راحت تر به وی اعتماد می کند. مشورت گرفتن مربّی از متربّی اش یک پیام دارد و آن این که نظر متربّی برای مربّی «مهم» است پس شخصیت متربّی نیز نزد مربّی دارای منزلت می شود. مشاور هر کس «امین» و «معتمد» او نیز هست. وقتی مربّی، متربّی را طرف مشورت قرار می دهد این پیام های مثبت را به وی رسانده است.

دومین فایده ی مشورت این است که نیاز متربّی به استقلال، ارضا می شود. مشاور شدن متربّی به وی شخصیت می دهد و تا حد زیادی اشباعش می کند.(1)

1- مرحوم استاد علامه می فرمود: پیامبر اکرم (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) فرمودند: «از 14 تا 21 سالگی با بچه های خودتان مشورت کنید.» نگویید با جوانی که اصلاً نمی فهمد، چه طور مشورت کنیم؟ ممکن است یک بچه ی 5 ساله چیزی را درک کند که شما نفهمید. به علاوه، مقصد این نیست؛ ما می خواهیم با این عمل شخصیت او را اشباع کنیم و با او رفیق شویم و بعد از آن که نظر داد، اگر اشتباه هم بود، باز با کمال ملایمت به حرف او گوش بدهید و بگویید: پسر جان، باز هم فکر کن و نظر خودت را بگو....